Delillo

DeLillo zei het zelf: onze geschiedenis is tegenwoordig gevangen in filmbeelden.

DeLillo schreef de roman duidelijk met de Rushdie-affaire in zijn achterhoofd, toen een nieuw verschijnsel in de internationale politiek, nu een terugkerend gegeven.

In het boek ‘Complotdenkers’ van Maarten Reijnders worden de lezingen van Ellroy, Oliver Stone en Don DeLillo naar het rijk der fabelen verwezen.

Onlangs verscheen Don DeLillo’s Zero K in het Nederlands als Nulpunt.

Daardoor weet de lezer dat Elster niet Wolfowitz is, dat DeLillo geen sleutelroman schrijft.

DeLillo oogstte veel meer succes met zijn roman over de moord op Kennedy, misschien omdat hij meer inzicht had in de mainstream van het Amerikaanse leven, waar karakters vaak zo plat zijn als een dubbeltje.

DeLillo's roman gaat over bewust kijken en bewust leven, over leven in slow motion wanneer de tijd wegvalt en je zelf in een zwart gat dreigt te verdwijnen.

Maar alleen al de manier waarop DeLillo in Underworld de kunst, gemaakt uit afval, opvoert als effectieve activiteit tegen verbrokkeling en chaos, spreekt Tanners kritiek op de roman als veredelde journalistiek tegen.

Bovenal vluchten ze in projectie: DeLillo's personages proberen de mensen uit hun omgeving te domesticeren door ze te veranderen in..

Daarin schrijft Delillo over de roman als de «uitlaatklep vol dromen, het opschorten van de werkelijkheid dat de geschiedenis nodig heeft om aan haar eigen genadeloze beperkingen te kunnen ontsnappen..

De meest dreigende massa vinden we in Underworld (1997), Don DeLillo’s magnum opus over de Verenigde Staten in de Koude Oorlog.

Het is een wild uitdagend en intelligent boek, maar in zekere zin gebruikt DeLillo de roman niet om iets over terrorisme te zeggen; hij gebruikt terrorisme om iets over de roman te zeggen.

Het is niet alleen een parodie, DeLillo laat ook zien wat het essentiële probleem is van alle kennis van de moord: dat die zich op een of andere manier niet bij elkaar laat optellen, dat deze feiten al decennia niet overtuigen.

Het kernverhaal speelt zich af in de Zuid-Californische woestijn bij Anza-Borrego, en daar brengt DeLillo alle bewustzijn terug tot plaatselijk verdriet, tot één lichaam: de ontredderde, verbijsterde, dochterloze Richard Elster.

Het toont bijvoorbeeld heel wat gelijkenissen met het werk van John Irving en Don DeLillo.

Ik moest meteen aan mijn ontmoeting met Don DeLillo denken toen ik zijn nieuwste novelle The Body Artist las.

Jerald Bradway is verteller en hoofdpersoon van Hammer and Sickle (2010), een verhaal van de Amerikaanse schrijver Don DeLillo.

Met won Don DeLillo in 1992 de PEN/Faulkner Award, maar de reden dat de roman nog steeds veel in essays en artikelen opduikt, is de link tussen literatuur en terrorisme.

Misschien wel het enige literaire meesterwerk over 9/11 – Don DeLillo’s Falling Man, uit 2007 – ontleent zijn centrale inspiratie nu juist aan deze foto.

Nee, bovenal is Don DeLillo's nieuwe novelle een klassieke proeve van wat kunst vermag en sluit zijn verhaal naadloos aan bij zijn grote Amerikaanse roman Underworld.