Delische

Megara keerde terug naar de Peloponnesische Bond en Egina werd schatplichtig, maar een autonoom lid van de Delische Bond.

De leiding van de Delische Bond werd toevertrouwd aan Athene, omdat het de machtigste vloot bezat.

Na de Perzische oorlogen wist Samos zich in 479 v.Chr. na de slag bij Mycale weer los te maken van de Perzen en vond het eiland aansluiting bij de Delische Bond als niet-belastingplichtig lid.

Ook kwamen vele bondgenoten van Athene in de Delische Bond in opstand, en ook al begon de stad meteen met de herbouw van haar vloot, voor het moment kon zij hier weinig tegen doen.

Ten gevolge van deze legende wordt het probleem vaak het Delische probleem genoemd.

De steden in Carië en Lycië (zoals Cnidus ) werden bondgenoten (of onderdanen) van de Delische Bond, en Perzië bleek voor de derde keer niet in staat om Griekenland binnen te vallen.

Hij was ook de stichter van de Delische plantersvereniging.