Denotatie

Een beschrijvende zin, dus een zin die een feit beschrijft, bestaat uit een denotatie en een connotatie.

Bijvoorbeeld: de denotatie (objectieve betekenis) van het woord 'minderheid' is 'een groep personen die minder dan de helft van het totale aantal personen vormt'.

De linguïstische filosoof heeft niet door dat de denotatie van een term kan wijzigen, of gewoonweg vroeger fout was.

Een woord heeft vaak verschillende connotaties bij één denotatie.

In de 19e-eeuws logica werd het verschil tussen connotatie of intensie (wat men er mee bedoelt) en denotatie (welke zaken eronder vallen) vaak gemaakt, maar altijd in verband met algemene termen en nooit met eigennamen.

In plaats daarvan verabsoluteert de linguïstische filosofie de denotatie als een vast gegeven waaraan alle uitspraken moeten voldoen.

Wel is het zo dat bij één bepaalde betekenis van een polysemantisch woord zowel de denotatie als de connotatie volledig kan overeenstemmen met die van een ander woord, zoals bijvoorbeeld het geval is met de woorden theater en schouwburg.

Bijvoorbeeld: de denotatie van het woord minderheid is "een groep personen die minder dan de helft van het totaal aantal personen vormt".

Denotatie duidt op het proces van verwijzing naar de letterlijke betekenis van een woord.

De vooronderstelling van de analytische semantiek is, dat alleen begrippen die een empirische denotatie hebben ook daadwerkelijk bestaan; voor idealisten is het 'geestelijk' bestaan van de connotatie voldoende.

Hoewel connotatie en denotatie twee verschillende begrippen zijn, kunnen ze niet los van elkaar worden gezien.

Woorden hebben niet alleen een letterlijke betekenis (de denotatie ) maar ook een "gevoelswaarde" (de connotatie ).