Derrida in een zin

Klaar ligt ook de biografie over Derrida van Benoît Peeters, ik hoorde van iemand dat Derrida heel aardig kon voetballen, daar wil ik meer van weten.

Het ontkennen van dat sexe biologisch bepaald wordt is geen kwestie van intersectionalisme, het is meer een kwestie van postmodernisme (naar Derrida, Foucault enz.) waarin vrijwel alles een 'sociaal construct' is.

Ik wil met haar een gesprek voeren over de deconstructie filosofie van Jacques Derrida.

Wat ook helpt is dat ze in haar hoofd steeds overlegt met haar ‘squad’ van denkers die ze van haar studie Engels kent: Derrida, Foucault, Spivak.

Aldus de postmoderne criticus Jacques Derrida, die zo de weg plaveide voor de opkomst van entertainer-president.

Aan de hand van het werk van Derrida, Baudrillard, Butler en Heidegger wil Loontjens laten zien hoe grote filosofische kwesties met praktische vragen kunnen samengaan.

Derrida's deconstructie is daarom een goed voorbeeld van het soort denken dat veel poststructuralistische teksten typeert: het bevragen van vaste structuren en wijzen op hoe er altijd zaken aan dit centrum ontsnappen.

Het is een scherpe kritiek op het logocentrisme en fallocentrisme, dat veel gemeen heeft met Jacques Derrida's gedachten hierover.

Volgens Derrida zijn ideeën of inzichten altijd verbonden aan de taal.

Altijd dat gelul over de speciale relativiteitstheorie, de interpretatie van het post-modernisme met Derrida vs.

Dat Derrida de tegenstelling erkent, werkt bevrijdend.

De Fransman Jacques Derrida (1930-2004) reflecteerde daar diepgaand over, maar anders dan Rorty ging hij niet uit van mensenrechten, maar van gastvrijheid die, schreef hij, als idee grenzeloos was, maar in de praktijk anders uitpakte.

Rorty en Derrida pleiten allebei voor een concrete, pragmatische aanpak van grote principes, met veel aandacht voor de context.

Toch is zijn denken van grote invloed geweest op twintigste-eeuwse denkers, onder wie de existentialist Jean-Paul Sartre, de deconstructivist Jacques Derrida en de joodse denker Levinas.

Volgens Derrida levert een sterke interpretatie van een enkele zin van de schrijver soms een betere biografie dan alle verzamelde feiten bij elkaar.

Zie ook het werk van postmodernistische Franse filosofen als Foucault, Lacan en Derrida, of beter: zie dat maar niet, want dat is meer iets voor ‘ingewijden’.

Dat Derrida in ‘Intellectueel bedrog’ van Sokal en Bricmont nu juist níet wordt aangevallen.

Een tekst is een soort wereldlijke incarnatie van een gedachte, volgens Derrida, met alle lichamelijke onvolkomenheden van dien.

Het fragment komt uit de inleiding van Rudolf Bernet op de Nederlandse vertaling ‘De stem en het fenomeen’ van de vermaarde filosoof Jacques Derrida (1930-2004).

Ik betwijfel of de Pythons de turven van Derrida moesten doorploeteren voor dat briljante inzicht.