Bekijk voorbeeldzinnen en woordvormen van Deuteronomistische.

Deuteronomistische

Voorbeeldzinnen (14)

De samenstellers van de deuteronomistische geschiedenis maakten gebruik van bestaande teksten en overleveringen die zij samenvoegden, redigeerden en soms aanvulden.

Er mag dan een zekere theologische samenhang en overeenkomst in thematiek in de zes boeken (zeven inclusief Deuteronomium) van de deuteronomistische geschiedenis te vinden zijn, maar dat neemt niet weg dat er ook een aantal duidelijke verschillen zijn.

In dat geval bevat de deuteronomistische geschiedenis dus 7 boeken.

In het bijzonder hebben ze het deuteronomistische verbod op het dienen van andere goden overtreden.

De deuteronomistische geschiedschrijver schreef op basis van deze teruggevonden versie van Deuteronomium zijn geschiedwerk.

De samensteller van de deuteronomistische geschiedenis schreef het merendeel van de inhoud niet zelf.

Dit patroon komt in de hele deuteronomistische geschiedenis telkens terug.

Een derde vorm van dit verbond vinden we in de deuteronomistische geschiedenis: in 2 Samuel 7 belooft God dat het davidische koningshuis voor altijd zal bestaan.

Men gaat er tegenwoordig van uit dat er meerdere edities van de deuteronomistische geschiedenis zijn geweest, elk in een andere tijd tot stand gekomen als een revisie van de vorige editie.

Tijdens de reis in de woestijn wordt dit verbond tussen God en Abraham een verbond tussen God en het hele volk Israƫl, waarbij de deuteronomistische geschiedschrijver dit verbond opvat in de termen van Deuteronomium, de tweede wet.

Deze belofte speelt een grote rol in deuteronomistische geschiedenis.

Deze zou het resultaat zijn van een redactieproces dat eindigde in de 6e eeuw v.Chr. De samenstellers van de deuteronomistische geschiedenis maakten veelal gebruik van bestaande overleveringen en verhalen die zij in een theologisch raamwerk plaatsten.

Er was nu behoefte aan een nieuwe versie van de deuteronomistische geschiedenis, een versie die ook de val van het davidische koningshuis en het koninkrijk Juda verklaarde.

Hij wil laten zien dat deze ballingschap een straf van God was omdat de Israƫlieten zich niet aan de deuteronomistische wet hebben gehouden.