Devaux

Naast een dochter, Caroline Devaux (1829-1892), die ongetrouwd bleef, had Paul Devaux twee zoons.

Einde van de familie Devaux De aanzienlijke nationale en lokale invloed van de familie Devaux en aanverwanten kende zijn hoogtepunt vanaf 1830.

Marco Devaux, uitgeweken Antwerpenaar en achter-achterkleinzoon van Palmans, kon het verloren schilderij na vijftig jaar terug in ontvangst nemen.

Administratief ging hij door voor de zoon van Louis Devaux (soms de Vaux), jachtdirecteur van de landvoogd.

De goedkeuring op 29 maart 1839 betekende een belangrijk keerpunt in de politieke houding van Devaux.

Devaux overleed, pas drieënveertig geworden.

Er is een Place Auguste Devaux in Saint-Hubert.

Hij trouwde met Marie Lefebvre en vervolgens met Elisa Devaux.

Jacques Devaux werd een van de leiders van als vicepresident en trok zelfs als afgevaardigde naar Parijs om er het Brugse enthousiasme voor de revolutie te gaan verkondigen.

Niet alleen was hij de belangrijkste ambtenaar van de provincie, maar zijn familielid Boyaval troonde in het stadhuis en zijn neef Paul Devaux was een van de meest invloedrijke politici van het land.

Op 3 juli verdedigde Devaux dit verdrag voor het Congres dat op 9 juli zijn goedkeuring gaf.

Pas afgestudeerd, stichtte Paul Devaux met hen een krant onder de naam Mathieu Laensbergh, naam die in 1829 zou gewijzigd worden in Le Politique.

Tijdens zijn studententijd raakte Rogier bevriend met Paul Devaux.

Devaux is blij met wat de film losmaakt, maar voelt zich er tegelijk ongemakkelijk bij, vertelt hij.

Misbruikslachtoffer François Devaux speelde een grote rol in het aanjagen van de affaire.

Bij Leopold II werd hij bijgestaan door zijn neef Jules Devaux als secretaris, die hem rond 1875 in de functie van kabinetschef opvolgde maar in 1886 op achtenvijftigjarige leeftijd overleed.

De clan Devaux - Van Praet en aanverwanten, domineerde immers vanaf 1830 en voor minstens 30 jaar een behoorlijk deel van het maatschappelijk leven in Brugge en zelfs in Brussel.

Hij trad aldus toe tot de familie Devaux.

In 1795 nam het Franse bewind definitief vorm en Jacques Devaux werd de eerste commissaire de la république voor het departement van de Leie (voorloper van de prefect en later gouverneur).

Tegelijk werd hij door de kiezers van het arrondissement Hoei naar het Nationaal Congres afgevaardigd en zodra in Brussel aangekomen zette hij zich aan het werk, samen met vooral Devaux en J.-B.