Didion

Over het leven en de carrière van Didion is in 2017 de documentaire Joan Didion: The Center Will Not Hold verschenen.

Dat samen met mij miljoenen anderen de verhalen van onder anderen Joan Didion en Vivian Gornick aan het lezen waren.

Maar iemand als Joan Didion gaat miauwen, ze geeft haar verhalen een verfijnde humoristische ondertoon, vermengd met pijn, ook haar eigen pijn, angsten en neurosen.

Didion stond bekend om haar ritualistische manier van leven, haar dieet van chocola en cola, haar neiging zich terug te trekken in haar huis, tussen haar spullen.

Joan Didion is overleden, maar haar spullen leven nog.

Didion en Dunne schreven samen het scenario voor de film.

Het werk van Didion maakt deel uit van de canon van de Amerikaanse literatuur.

In 2000 schreef de grote Joan Didion een stuk over het merk Martha Stewart, dat in die periode naar de beurs ging.

Joan Didion beschreef destijds in haar mooie essay Slouching Towards Bethlehem hoe verslaafd en gedesoriënteerd sommige van die jongeren waren.

De 82-jarige Joan Didion, ster van de Netflixdocumentaire The centre will not hold: hoogbejaard maar pratend met grote handgebaren, even fragiel als strijdbaar.

En dan de jongere Didion die op foto's voorbijkomt, 24, dan weer 36; schrijver, essayist, rijzende ster van intellectueel Amerika.

Schrijfster Joan Didion werd vorig jaar, op haar tachtigste, gevraagd voor een reclamecampagne, als een soort bejaarde pin-up van modehuis Céline.

De in december 2021 overleden Amerikaanse journalist en schrijver Joan Didion is ook een van haar voorbeelden.

De schrijver John Gregory Dunne overleed in december 2003, Didion was bezig de tafel te dekken en had hem net zijn tweede scotch gebracht.

Het Franse label dat wordt vormgegeven door de Britse ontwerpster Phoebe Philo heeft niemand minder dan de tachtigjarige Joan Didion aangetrokken.

Renata Adler (1938) schreef haar eerste roman over dezelfde periode die Didion omschreef in Slouching Towards Bethlehem.

Waar we Joan Didion en Joyce Carol Oates op veilige afstand kunnen bewonderen om de manier waarop ze persoonlijk verlies publiek maken, wordt Palmens onbedaarlijk verdriet als schaamteloos en narcistisch ervaren.

Ze beloven interviewfragmenten met onder anderen Norman Mailer, Joan Didion, Susan Sontag, James Baldwin, Noam Chomsky, Michael Chabon en Timothy Garton Ash.

Bij Didion ligt dat iets anders.

Dit geldt voor Virginia Woolf, dit geldt voor Joan Didion.