Didon

Een eerste opgravingscampagne werd gevoerd door Marcel Castanet en Louis Didon in 1910-12.

In haar vertrekken smeekt Didon haar zus om Énée over te halen toch nog een paar dagen te blijven, maar dan klinken er al stemmen die het vertrek van de Trojaanse vloot aankondigen.

Énée komt op, verscheurd tussen zijn liefde voor Didon en zijn plicht naar Italië te vertrekken.

Énée biedt zijn versterking aan, waardoor Didon gevleid is.

Énée betuigt haar nogmaals zijn grote liefde en herinnert haar aan zijn onomkeerbare missie, maar Didon vervloekt zijn roemzucht en plichtsbesef terwijl de Trojanen zich opmaken voor vertrek.

Nymfen en faunen roepen "Italië"… Tweede tafereel Narbal deelt Anna zijn ongerustheid mee: Didon houdt zich niet meer met staatszaken bezig maar gaat op in haar liefde voor Énée, die vroeg of laat zijn missie ten uitvoer zal moeten brengen.