Dijbeenderen

Van 74 dijbeenderen werd zowel de lengte als de breedte gemeten, van 12 dijbeenderen de lengte maar niet de breedte en van veertien de breedte maar niet de lengte.

Terwijl de krokodil ‘m naar binnen werkte, werd één van de dijbeenderen door midden gescheurd.

Belangrijke ontbrekende stukken betreffen veel schedelbeenderen, de schoudergordel, de dijbeenderen en de tenen.

Bewaard zijn gebleven: de achterkant van het rechterschedeldak, het linkerjukbeen, de linkeronderkaak, een halswervel, het linkeropperarmbeen, een stuk van een linkerdarmbeen, beide dijbeenderen en het rechterscheenbeen.

Bij specimen OH 80 zijn de armen relatief lang ten opzichte van de dijbeenderen.

De afmetingen van de specimina variëren van ca. 10 mm (tanden, fragmenten) tot meer dan 1.300 mm (bv. dijbeenderen en zitbeenderen).

De dijbeenderen en scheenbeenderen zijn bewaard als natuurlijke afgietsels.

De dijbeenderen staken daarbij zijwaarts uit, de onderbenen naar achteren en de voeten weer zijwaarts.

De dijbeenderen zijn kort maar stevig gebouwd.

De onderkanten van de dijbeenderen zijn sterk afgeschuind.

De schaam- en dijbeenderen lagen dicht bij elkaar, maar niet in anatomische positie.

Het omvat het grootste deel van de wervelkolom, de voorste ledematen, delen van het bekken en de beide dijbeenderen.

Naast de wervels, die tamelijk beschadigd waren en grotendeels slechts uit hun centra bestonden, omvatten de botten ook delen van een rechteropperarmbeen, stukken van een bekken, delen van dijbeenderen, midenvoetsbeenderen en kootjes.

Weishampel kon in de dijbeenderen van Plateosaurus twee typen onderscheiden.

Ook mijn heupbot schrijnt, ik zie de kogelvormige dijbeenderen in de kommen van mijn heup draaien, mijzelf vermalen onder een vijzel.

Bij Huayibo in Chungking was specimen CV 00205 gevonden, een gedeeltelijk skelet met vier voorste staartwervels, een rechteropperarmbeen, beide dijbeenderen, sacrale wervels en talrijke botfragmenten.

Een van de gevonden dijbeenderen heeft een lengte van een meter.

In 2004 stelden Julia Day en Paul Barrett dat er bij de dijbeenderen twee morfotypen te onderscheiden waren op grond van een verschillende oriëntatie van de dijbeenkop, de aanwezigheid van richels en de grootte van de gewrichtsknobbels.

In 2011 concludeerde een studie door Holly Barden dat het vijftigtal bekende dijbeenderen in twee morfotypen waren in te delen die zich onderscheiden in robuustheid.

Later zijn er nog meer dijbeenderen aan de soort toegewezen.