Diktegroei

Deze diktegroei heet primaire diktegroei.

Secundaire diktegroei bij eenzaadlobbigen De meeste eenzaadlobbigen hebben geen secundaire diktegroei, omdat de vaatbundels niet in een ring maar verspreid liggen, kan er geen cambiumring gevormd worden.

De diktegroei is vooral opvallend bij bomen.

Zodra de secundaire diktegroei begint, breidt het cambium zich tussen de vaatbundels uit.

Het is wel verstandig om een haag of boom zó ver van de perceelsgrens af te planten dat deze door diktegroei niet over de perceelsgrens kan komen.

Dit moet gemaakt zijn van een vrij degelijk materiaal maar moet ook weer zelf afbreekbaar zijn, zodat nadat de ent en de stam vergroeid zijn deze, tijdelijke, verbinding los zal springen bij de diktegroei en niet zal gaan insnoeren.

Bij de diktegroei van een plant neemt de omvang van de stengel en de wortel in de breedte toe door uitbreiding en vergroting van het aantal cellen in de breedte van een plant.

Bij het begin van de secundaire diktegroei is voor het sluiten van de cambiumring ook de pericykel betrokken.

Door te dunnen krijgen bomen meer ruimte en kunnen ze diktegroei beginnen te ontwikkelen.

Het cambium dat verantwoordelijk is voor de secundaire diktegroei ligt bij primaire dicotyle stengels in eerste instantie tussen primair hout en primaire bast, dus in de vaatbundels.

Bij eenzaadlobbigen is secundaire diktegroei zeer ongewoon.

Diktegroei bij een boom, waarbij een afgezaagde paal omgroeid wordt.

Door deze diktegroei barst de epidermis open en ontstaan lenticellen.

Het cambium zorgt voor de diktegroei.