Dimorfisme

Witvlakvlinders zijn nachtvlinders met seksueel dimorfisme.

Mensen zijn zoogdieren, zoogdieren hebben een sterk seksueel dimorfisme, 400 miljoen jaar zoogdierevolutie krijg je er niet uit met wat wetjes.

Diepzeehengelvissen hebben een sterk seksueel dimorfisme : terwijl de wijfjes een lengte van 18 centimeter of meer kunnen bereiken, blijven de mannetjes kleiner dan 3 centimeter.

Deze vis is een extreem voorbeeld van seksueel dimorfisme.

Erwtenkrabbetjes vertonen een duidelijk seksueel dimorfisme.

Beschrijving Bij de mongozmaki is er verschil tussen het mannetje en het vrouwtje ( seksueel dimorfisme ).

Binnen een soort zijn daarnaast de beide seksen in de meeste gevallen onderling verschillend van kleur en tekening ( seksueel dimorfisme ), soms is bij het vrouwtje de vleugel gedegenereerd of zelfs ontbrekend, waardoor ze niet kan vliegen.

Bovendien ontbreekt een significant seksueel dimorfisme voor wat betreft de staartlengte, wat het geval lijkt te zijn voor de hele tribus.

De mantelbaviaan kent seksueel dimorfisme : de mannetjes zien er geheel anders uit dan de vrouwtjes.

Dit was echter het enige vrouwelijke exemplaar dat Flannery had, zodat hij niet wist of deze verschillen niet door seksueel dimorfisme konden worden verklaard.

Er is groot verschil tussen het mannetje en het vrouwtje ( seksueel dimorfisme ).

Kenmerken en lichaamsbouw Voedingstentakel van een Architeuthis Bij reuzeninktvissen is er sprake van seksueel dimorfisme : vrouwtjes zijn groter dan mannetjes.

Studies hebben aangetoond dat dimorfisme een het product is van veranderingen in zowel mannelijke als vrouwelijke eigenschappen.

Uiterlijk Paranthropus robustus was ongeveer 1,7 meter lang, woog ongeveer 54 kg (vrouwtjes waren kleiner en lichter, er was een zeer duidelijk seksueel dimorfisme ) en had een groot, tamelijk vlak gezicht zonder voorhoofd en wenkbrauwbogen.

Bij een aantal taxa is seksueel dimorfisme gevonden.

De banteng kent seksueel dimorfisme : volwassen stieren zijn veel donkerder van kleur dan de vrouwtjes.

De geslachtsnaam is ook een verwijzing naar de veel eerder gevonden Dimorphodon waarbij het dimorfisme van de tanden veel minder is.

De lichaamsgrootte kan van populatie tot populatie verschillen: in populaties met seksueel dimorfisme zijn de mannetje iets groter dan de vrouwtjes.

Er is sprake van seksueel dimorfisme in de kleur van de vleugels: de mannetjes zijn oranje met bruin, de wijfjes lichtgeel.

Hedendaagse zoogdieren met seksueel dimorfisme zijn meestal sociaal levend en waarschijnlijk was dit ook voor een aantal mesonychiden het geval.