Dinosauriërrenaissance

In de jaren zestig maakte het dinosauriëronderzoek een grote opleving door, de zogenaamde "dinosauriërrenaissance".

Aan het gebrek aan interesse voor Tyrannosaurus kwam een eind door de "dinosauriërrenaissance": de sterk toegenomen belangstelling voor dinosauriërs in het algemeen, vanaf het begin van de jaren zeventig.

Daarna nam de belangstelling flink af maar sinds 1968 is er juist een aanzienlijke opleving van het onderzoek, de zogenaamde "Dinosauriërrenaissance".

Het hele begrip "dinosauriërrenaissance" stamt van een artikel van zijn hand in het aprilnummer van het jaar 1975 van het populair-wetenschappelijke blad Scientific American : The Dinosaur Renaissance.

In deze tijd werd hij zich bewust dat er een "dinosauriërrenaissance" gaande was, in gang gezet door paleontoloog Robert Bakker, die in de jaren zeventig de theorie dat de dinosauriërs endotherm waren bekendheid gaf.

Men spreekt zelfs van de "Dinosauriërrenaissance".

Op het eind van de twintigste eeuw was er de zogenaamde "dinosauriërrenaissance", een hernieuwde belangstelling voor de Dinosauria, wat onder meer een snelle groei van het aantal ontdekte soorten ten gevolge had.

Dat weerspiegelde de voor die tijd al ouderwetse opvattingen van Charig die een verklaard tegenstander was van de ideeën van de "Dinosauriërrenaissance" en niet openstond voor de resultaten van kladistische analyses.

Door de "dinosauriërrenaissance" kwam een ander model in zwang: als wezens die in het Mesozoïcum dezelfde rol vervulden als de huidige zoogdieren, zouden de dinosauriërs ook wel jachtgroepen en kudden met een rijk sociaal leven gekend hebben.