Dochtercellen in een zin

Na mitose bevatten de dochtercellen precies dezelfde informatie voor erfelijke eigenschappen als de oorspronkelijke cel, de zogenaamde moedercel (moeder en dochtercellen zijn genetisch identiek).

Als gevolg gaat een deel van de bacteriekolonie dood, waarbij het DNA van de bacteriën vrijkomt, wat de verspreiding van hun levende dochtercellen naar vruchtbaarder oorden mogelijk maakt.

Bij euploïdie krijgen bij een celdeling de beide dochtercellen een gelijk aantal chromosomen.

Daarna verdelen ze zich over de dochtercellen.

Dit dubbele aantal chromosomen wordt vervolgens over de dochtercellen verdeeld en wel zo dat iedere dochtercel over precies dezelfde chromosomen beschikt.

Dit in tegenstelling tot binaire deling, waarbij beide dochtercellen even groot zijn.

Een van de twee dochtercellen krijgt een extra chromosoom (dus 47 chromosomen), terwijl de andere er één te weinig heeft (45).

Tijdens dit proces worden twee (endodyogenie) of meer (endopolygenie) dochtercellen gevormd binnen de moedercel, die vervolgens het cytoplasma van de moedercel opeten voordat ze zich splitsen.

De stamcellen delen heel traag, terwijl de dochtercellen bijzonder actief zijn en continu nieuwe cellen aanmaken in ons beenmerg.

Die delen zich, waarna de dochtercellen zich ontwikkelen tot allerlei soorten.

Door vele lussen te trekken en die te bundelen kan een cel efficiënt en compact zijn genetisch materiaal opbergen, zodat het gelijkmatig kan worden verdeeld over twee dochtercellen.

Dat kan komen doordat de ATP-productie vrij langzaam gaat, maar bijvoorbeeld ook doordat de bacteriën niet gelijkmatig over de dochtercellen worden verdeeld.

De binding tussen de moeder- en dochtercellen is bij deze gistsoorten zo stevig dat er netwerken van gistcellen ontstaan waarin koolzuurbelletjes verstrikt raken.

Hoe kan er een verschil ontstaan tussen twee identieke dochtercellen?

Ze hebben geleid tot fundamenteel inzicht in hoe cellen na elke celdeling in staat zijn om hun genoom op een intacte manier over te dragen aan dochtercellen.

Alle dochtercellen zullen hetzelfde X-chromosoom als geslachtschromatine overerven.

Bij de celdeling wordt de endosymbiont meegegeven aan slechts één van de dochtercellen.

De celwand en het plasmamembraan groeien dan transversaal vanaf het midden van de te delen cel en vormen zo twee bijna gelijke dochtercellen.

Deze deling wordt amitose genoemd en naar men vermoedt worden de chromosomen hierbij willekeurig over beide dochtercellen verdeeld.

Dit wil zeggen dat de dochtercellen bij een reductiedeling niet dezelfde genotype hebben.