Dodendans

De tweede beweging van de symfonische suite Cantabile door Frederik Magle (2004-09) is getiteld Cortège & Danse Macabre (Stoet en Dodendans) De dodendans in de film De dodendans is ook vaak tot animaties bewerkt.

Het lijkt er dus op dat het woord in onze taal ingang vond via een lugubere dodendans.

De uitdrukking de dans ontspringen gaat terug tot de en is gerelateerd aan het fenomeen dodendans.

De dodendans aan de westelijke muur werd eveneens sterk gerestaureerd, maar is belangrijk omdat het een zeldzaam thema is in Deense kerken.

Deze dodendans laat zich van links naar rechts lezen.

Het schilderij is een eigen verwerking van Pieter Bruegel van het populaire motief van de dodendans.

Hier bevindt zich op de westelijke muur de dodendans.

Om deze bijna-supernova te kunnen verklaren gaan onderzoeksleider Nathan Smith en de betrokken teams van astronomen uit van een uitzonderlijke ‘dodendans’ waarbij drie sterren betrokken waren.

Tijdens haar eerste aria voeren figuranten een stille dodendans uit, waarin de zus-, vader- en moedermoord bijna als iets vanzelfsprekends worden uitgebeeld.

En zo houdt men de dodendans onderling in stand.

De groene tafel is een dodendans, Les presages is een levenselixer dat het publiek geweld laat slikken in de vorm van heldenverering.

Kentridge schrijft in de publicatie die bij More Sweetly Play the Dance verschijnt dat als hij een storyboard voor de opera had moeten maken er als vanzelf een middeleeuws fries van een dodendans zou zijn ontstaan.

Dodendans is een hoorspel van Wolfgang Weyrauch.

Het titelnummer slaat op de Dodendans.

Een niet al te getrouwe kopie van de dodendans van het Cimetière des Innocents zou overgeleverd zijn in de houtsnede in de Danse Macabre uitgegeven in 1485 door de Parijse drukker Guyot Marchant.

De Tallinnse ‘Dodendans’ van Bernt Notke Het hoogaltaar van de Sint-Nicolaaskerk werd in de jaren 1478-1481 vervaardigd in de werkplaats van Hermen Rode uit Lübeck.

In Nederland komt het thema van de dodendans veel minder voor dan in Frankrijk en Duitsland.

Openingsmaten van de piano solo versie van de Totentanz van Franz Liszt De Totentanz (Dodendans, ook wel aangeduid met de Franse titel Danse macabre) is een compositie van Franz Liszt die in twee hoofdversies (uit 1849 en 1853 ) bestaat.

Tegenwoordig wordt vaak iedere afbeelding waarop levenden met (bewegende) doden voorkomen een dodendans genoemd.