Dokjes

Het kon nog de naam klavecimbel dragen, aangezien het met knijpsnaren en dokjes werkte, maar zonder gebruik te maken van de harmonietafel.

Het patent had als basis dat de dokjes onafhankelijk van de vochtigheid altijd vrij konden bewegen en daarnaast de plectra konden worden ingeregeld t.o.v. de snaren zonder het dokje eruit te nemen.

De traditionele dokjes blonken overal uit door de eenvoud van hun conceptie, het gemak waarmee ze konden geregeld en onderhouden worden, de homogeniteit van hun structuur.

Eén ervan heeft dokjes met twee tegengestelde citerpennen.

Op een ander klavecimbel stonden dokjes met twee citerpennen die tegengesteld waren, de eerste gemaakt uit de pluim van een raaf, de tweede uit verhard leder; de omwisseling gebeurde via kniestukken.

Origineel was de belangstelling van Delin voor het clavicytherium, een zeldzaam instrument waar hij een ingenieus en goed uitgebalanceerd mechanisme voor uitvond, dat de veren voor het terugbrengen in ruststand van de horizontale dokjes overbodig maakte.

Sommige onderdelen, meer bepaald de dokjes, werden in onderaanneming door andere vaklui uitgevoerd.

De eerste piano's werden gebouwd in klavecimbelkasten, de eerste klavecimbels die men 'historisch' wilde, maakte men door dokjes in te brengen in een pianokast.

De klavieren betokkelden dezelfde snaren en waren dus niet bestemd om tegelijk bespeeld te worden of gekoppeld te worden; er waren vier stellen dokjes, afzonderlijke stellen voor ieder klavier.