Domineesland

Nederland is altijd al een kooplieden- en domineesland geweest en daarom altijd laf geweest (zie de meidagen van 1940 toen het systeem van weerbaarheid gelijk in elkaar stortte en de daarop volgende collaboratie).

Dat is in dit hysterische domineesland nog steeds ondenkbaar.

De roem van Koot en Bie en van Freek de Jonge lijkt te wijzen op geseculariseerd domineespubliek in geseculariseerd domineesland.

Hier kan nooit iets aangepakt worden, omdat we maar een domineesland blijven.

De tentoonstelling Vier eeuwen domineesland toont geschilderde en gegraveerde portretten, foto's en geluidsfragmenten van het domineesleven in Nederland van de afgelopen vierhonderd jaar.

NEDERLAND STAAT vanouds bekend als een domineesland.

Volgens De Leede vergist Op Goed Gerucht zich ‘wanneer zij in domineesland het culturele alleenrecht claimt inzake het verstaan van de eigen tijd’.

Het domineesland van weleer is niet meer.

Ongeveer tegelijkertijd verscheen Karel van het Reves recensie van de vier dundrukdelen omvattende briefwisseling tussen Menno ter Braak en E. du Perron, bij welke gelegenheid de criticus de moeite nam de essaybundel Afscheid van domineesland te herlezen.

Voor mij (men vergeve mij de dwanggedachte) was dit essay een gericht over domineesland; wil men dat niet toegeven, het is mij wel, maar ik verwacht dan argumenten of laat de gechoqueerden anders naar de maan loopen.

Sociologische proeve van een terugkeer naar domineesland.