Dooierzak

Als de eieren uitkomen, komen de embryo's tevoorschijn, ze zijn dan voorzien van een grote dooierzak.

Daarna duurt het nog eens zo'n 45 dagen voordat de larven hun dooierzak hebben opgebruikt en zelf voedsel op gaan nemen.

De eieren worden paarsgewijs gelegd en de embryo's leven geheel van hun dooierzak.

Volgens Dal Sasso & Maganuco wordt de duidelijkste bovengrens aan de leeftijd gesteld door de grootte van de dooierzak, af te leiden uit de ruimte daarvoor in de buikholte.

Aan de bovenkant een met vocht gevulde blaas, de ‘amnionholte’ en aan de onderkant een blaas, de ‘dooierzak’.

Bij dit diertje was het buikschild op de plek waar de dooierzak ooit gezeten had, nog niet helemaal gesloten.

De dooierzak die de eerste basisvoeding bevat verdwijnt binnen een week.

Nadat de blinde priklarve uit het ei is gekomen en de dooierzak is verteerd, laat hij zich met de stroom meevoeren naar langzamer stromend water.

De functie van deze dooierzak treedt in werking vanaf het moment dat de bloedsomloop van het embryo tot ontwikkeling komt.

Na het uitkomen teert het vislarfje eerst nog op de dooierzak.

De jonge dieren zijn de eerste paar dagen voor hun voedsel aangewezen op hun dooierzak,(voedselpakket), die met een soort van navelstreng met het dier is verbonden.

Het wijfje legt haar eieren in dit marsupium en als de dooierzak van de jonge visjes volledig geabsorbeerd is, wordt het nieuwe broed naar buiten geperst.

Na enige tijd trekt het buikschild recht en wordt de dooierzak in het lichaam opgenomen.

Pas uitgeslopen juvenielen hebben een zichtbare dooierzak op het buikschild die te herkennen is als een knop-vormige uitstulping.

Ze achten daarom hun alternatieve hypothese dat de ruimte gevuld zou zijn door de dooierzak, waarschijnlijker.