Doopsgezinden

Bestuur Vereniging het Friesch Dagblad Mennisten verkennen nieuwe geloofswegen Liefst 1500 doopsgezinden waren gisteren aanwezig tijdens de jubileumviering van doopsgezinden in en rondom Mennorode in Elspeet.

Dat sluit automatisch joden, doopsgezinden, katholieken en lutheranen uit, omdat die tot dan toe vrijwel nooit toegang tot officiële functies hadden.

Ook andere doopsgezinden manifesteerden zich in het openbare leven.

Ook veranderde de identiteit van de doopsgezinden in religieuze zin.

Voor de Nederlandse doopsgezinden was het tijdvak tussen het eind van de achttiende eeuw en het midden van de negentiende eeuw een periode van grote veranderingen.

Vooral de terroristische aanslagen door doopsgezinden zijn vreselijk!

Het verschil komt ook prachtig tot uiting wanneer je de Mennonieten in de VS vergelijkt met de Doopsgezinden in Nederland.

Begin 21e eeuw waren er ongeveer 1,4 miljoen doopsgezinden wereldwijd.

De doopsgezinden hebben een belangrijke rol in de Amsterdamse geschiedenis gespeeld.

De doopsgezinden moesten uit de zuidelijke Nederlanden vluchten, maar ze mochten ook in de noordelijke Nederlanden hun geloof niet openlijk belijden.

De PSP had veel kiezers onder studenten, wetenschappers en kunstenaars, alsmede doopsgezinden en andere ‘progressieve christenen’, vanaf de jaren '70 trok de PSP ook feministen en homo’s aan.

De rooms-katholieken, dissenters (remonstranten en doopsgezinden) en joden kregen voortaan gelijke burgerrechten, al zou het nog tot 1853 duren voordat de rooms-katholieke hiërarchie in de Nederlandse kerkprovincie hersteld mocht worden.

De vervolging van doopsgezinden in Zwitserland begon omstreeks 1673 erger te worden.

De voormalige dissenters als de remonstranten, doopsgezinden en lutheranen gebruikten voor hun nieuwe kerken doorgaans nog steeds de vorm van de schuurkerk, die zij hadden gebruikt in de tijd dat zij schuilkerken moesten bouwen.

Hierdoor en door de betrekkelijke veiligheid kwamen er meer Doopsgezinden naar deze streek.

Hij laat er een schuur op zetten, bedoeld als vergaderplaats voor de Vlaamse doopsgezinden.

In 1585 kwam aldus een einde aan de relatieve vrijheid van de doopsgezinden.

In Nederland kende men bijvoorbeeld Waterlandse, Hoogduitse, Friese en Vlaamse doopsgezinden, die vaak ook nog in "jonge" en "oude" verdeeld waren.

Ondanks deze vervolgingen groeide het belang van de doopsgezinden.

Russius stond zelf een harde opstelling richting de doopsgezinden voor: men behoorde tegen de mennonieten niet te disputeren met monde of geschrifte, maar met galgen en stroppen.