Doornuitsteeksels in een zin

Bij de laatste twee halswervels en de eerste vier ruggenwervels zijn de doornuitsteeksels zelfs "drietanden" doordat de lengterichel in het midden hoger of even hoog is als de eigenlijke metapofysen, de gepaarde helften van de doornuitsteeksels.

De doornuitsteeksels van de achterste ruggenwervels hebben doornuitsteeksels waarvan in bovenaanzicht de basis langer is dan breed.

Bij C. lentus/C. supremus zijn de doornuitsteeksels van de voorste ruggenwervels laag en is de verbreding van de doornuitsteeksels van de voorste staartwervels meer geleidelijk zodat er geen tafelvormig plateau ontstaat.

Alleen de derde en vierde sacrale wervel hebben gedeeltelijk vergroeide doornuitsteeksels.

Als we voor hun lengte de afstand tussen de doornuitsteeksels en de veerpunten nemen bedraagt die zo'n tien centimeter.

Althans de voorste halswervels hebben van voor naar achteren gemeten tamelijk lange maar platte doornuitsteeksels; de achterste bewaarde halswervel, vermoedelijk de zesde heeft een ook in de lengterichting korte spina.

Anders dan bij Ceratosauria nemen de doornuitsteeksels naar achteren in hoogte toe.

Anders dan Bonaparte dacht zijn de doornuitsteeksels van de achterste halswervels en voorste ruggenwervels juist enkelvoudig.

Basaal is echter dat de staartwervels hoogstens een beetje procoel zijn en dat de doornuitsteeksels van de staartwervels van voor naar achter verbreed zijn.

Bij Concavenator echter zijn alleen de elfde en twaalfde lendenwervel verlengd doordat de doornuitsteeksels vier- tot vijfmaal zo ver uitstaken als die van de andere ruggenwervels, tot een hoogte van zo'n veertig centimeter.

Bij de achterste halswervel en de voorste ruggenwervel bevindt zich tussen de gevorkte doornuitsteeksels geen middelste spoor.

Bij de achterste ruggenwervels nemen de doornuitsteeksels opvallend in lengte toe en verbreden van achteren naar voren gemeten ook zodat ze opvallend waaiervormig worden.

Bij de achterste staartwervls zijn de doornuitsteeksels niet meer dan lage richels.

Bij de doornuitsteeksels van de rug lopen de zijranden in vooraanzicht en achteraanzicht vrijwel evenwijdig.

Bij de middelste staartwervels zijn de doornuitsteeksels in zijaanzicht kort, met minder dan 30% van de lengte van de wervelboog, en extreem achterwaarts geplaatst terwijl een lengtegroeve in de onderzijde van de wervel ontbreekt.

Bij de negen of tien sacrale wervels sluiten de doornuitsteeksels nauwer aaneen maar zonder vergroeiing.

Bij de ruggenwervels hebben de doornuitsteeksels vaak een spine table, een plateauvormige verbreding van de top.

Bij de ruggenwervels hellen de doornuitsteeksels sterk naar achteren, een afgeleid kenmerk.

Bij de ruggenwervels zijn de doornuitsteeksels hoog.

Bij de ruggenwervels zijn de doornuitsteeksels simpele bladen, naar achteren gericht en in zijaanzicht rechthoekig en dun.