Doriërs

Daar de Doriërs het ijzer kenden, bood het handwerk meer mogelijkheden, vooral voor het vervaardigen van wapens.

De Doriërs gebruikten een vervalste legende om te kunnen doorgaan als rechtmatige heersers van de Peloponnesos.

Dit was mogelijk omdat de Grieken gebruik maakten van bronzen wapens, terwijl de Doriërs reeds ijzeren wapens hadden.

Om te beginnen is het niet duidelijk of de Doriërs de oorspronkelijke bevolking hebben verdrongen of zich ermee hebben vermengd.

Het Myceense tijdperk vond zijn einde bij de inval van de Doriërs (ca 1200 voor Chr.).

Vervolgens werd omstreeks 1200 v.Chr. het door Mycenai overheerste Kreta mogelijk onder de voet gelopen door rooftochten van Doriërs, die de beschikking hadden over ijzeren wapens.

De machtspositie van Mycene zette zich voort tot in de periode tussen ca. 1400 en 1150 v.Chr., waarna echter plunderende Doriërs een spoor van vernieling door het Griekse schiereiland trokken, en alle centra van de "Myceense" cultuur verwoestten.

De Doriërs konden het gemakkelijk winnen van de Myceners, omdat zij over superieure, ijzeren wapens beschikten, terwijl de laatsten het moesten stellen met bronzen wapens, die lang niet zo sterk waren.

Toen de pre-Helleense bevolking door de Doriërs werd verdreven naar de minder vruchtbare gebieden, bleef ze haar godsdienst voortzetten.

Toen Sparta ca. 1000 v.Chr. door de Doriërs werd ingenomen volgde van daaruit een expansiebeweging over de Peloponnesus.

Ze waren heersers van de zee, maar konden -nadat de Doriërs vertrokken waren- een makkelijk leventje leiden in de bergen.

De Achaiërs vermengden zich met de Aioliërs, Ioniërs en Doriërs.

Het Dorisch was een Oudgriekse dialect dat door de stam van de Doriërs gesproken werd.

Van noord naar zuid zijn op het vasteland, de eilanden en de kust van Klein-Azië drie bevolkingsgordels te onderscheiden: de Aioliërs in het noorden, de Ioniërs in het midden en de Doriërs in het zuiden.