Dromerige

De basgitaar begint aan de solo, die wordt afgesloten met de dromerige zang uit A; de basgitaar zet opnieuw zijn thema in en dat wordt opnieuw afgesloten met de dromerige zang.

Bij vlagen was het soms net iets te verstild om boven het publiek uit te komen, maar de dromerige, wat donkere indiepop vonden uiteindelijk wel z’n weg en moet fans hebben gewonnen.

De zwermen vogels en dromerige, en dan weer nachtmerrieachtige, tekeningen over de haai en de zee, geven een sinistere lading die passen bij de koortsige en dramatische ontwikkelingen.

Die moet het in al zijn dromerige gelaagdheid ook in eerste instantie hebben van het een geduldig wachtend publiek.

Er ligt onmiskenbaar een laagje Meinderts-weemoed over het verhaal, extra aangezet door Annette Fieniegs dromerige, innemende illustraties.

Het hele interview haalt ze dromerige herinneringen op: over hoe lastig het was om van de Japanse groepscultuur in de Amerikaanse individualistische cultuur te belanden.

Het is een dromerige ballad, met folksy gitaarklanken en een refrein met woorden als „Aloha, hello there…”.

Hoogtepunt is het dromerige negen minuten durende natuurlijk veel leuker en beter.

Karam is dan weer een dromerige jongen.

Op drie schermen achter de musici lichtten Verschuurens dromerige werelden op als surrealistische triptieken.

Ze maakten Desta: The Memories Between, waarin je turn-based trefbal speelt in een dromerige wereld.

Dromerige blik, schuin omhoog naar links (eh, is dat ook niet de natuurlijke neiging bij liegen, naar links wegkijken?

Dromerige reisbeelden geven iets reportage-achtigs.

Het is precies die mentaliteit die ervoor zorgt dat getalenteerde mensen, dromerige intellectuelen of geniale laatbloeiers bij het grofvuil gezet worden.

Lange, witte gordijnen zorgen voor een dromerige, huiselijke uitstraling.

Dat deed ze met een dromerige versie van ‘Dog Days Are Over’ van Florence + the Machine.

De hokjesloze, dromerige zanger met de talenknobbel liet in de bewogen finale concurrenten Sem en Nienke achter zich.

Het nieuwe nummer is een zeven minuut durende dromerige, melodieuze en progressieve rocktrack die alle typerende kenmerken van de band bevat en vele stijlen en thema’s doorkruist.

Met twee gloednieuwe nummers toont de EP Van Werds kenmerkende progressive house stijl, een combinatie tussen dromerige en dansvloervriendelijke platen.

Onder de noemer Symbiose combineert ze diverse beelden tot dromerige landschappen, waarbij kleur een belangrijke rol speelt.