Droogmaking in een zin

De noordoostelijke helft werd na de droogmaking van de Lutkemeer in 1865 onderdeel van de nieuwe Lutkemeerpolder en vervolgens uitgeveend.

De tekst luidt: Gebouwd 1874 door de Vereniging tot Droogmaking, met daarna de namen van de bestuursleden en hun adviseurs.

In 1840 verleende de provincie toestemming voor de bouw van een grote windmolen (ter hoogte van Huningaweg 18 in Oostwold), waarop de definitieve droogmaking van het restant van het meer begon.

In 1844 stond de staat diens rechten op deze gronden af, waarna met droogmaking werd begonnen.

In totaal kostte de droogmaking ruim 10 miljoen gulden.

Na de droogmaking van de Starnmeer en het Kamerhop heeft het Kamerhop een eigen molen gekregen om het overtollige water weg te werken.

Na de droogmaking van het Purmermeer in 1622 werd de vaarweg langs Axwijk minder belangrijk, waardoor de welvaart afnam.

Ook de droogmaking van het grote Haarlemmermeer na 1850 schijnt deze ontwikkeling versneld te hebben.

Voor de hiertoe opgerichte particuliere Maatschappij tot Droogmaking van de Anna Paulownapolder was het geen succes, de grond in de polder bleek als landbouwgrond nauwelijks verkoopbaar.

Deze inpoldering was ook belangrijk omdat het octrooi de droogmakers verplichtte ‘contentement’ – compensatie – te geven aan derden wier belangen geschaad werden door de droogmaking.

Hij dateert echter niet van de droogmaking van het meer in 1848.

Maar dan tachtig jaar voor de droogmaking van het meer!

Hij stelde dat hij geen tegenstander was van droogmaking van de Wieringermeer.

Op 14 juni 1918, na 70 jaar plannen maken en ijveren voor de afsluiting en gedeeltelijke droogmaking van de Zuiderzee, was het dan eindelijk zover.

De koning gaf nu opdracht tot maatregelen, maar de eerste plannen voor de droogmaking gingen uit van bemaling door 79 windmolens, aangevuld door drie kleine vijzelstoomgemalen.

In het kader van de droogmaking van ‘De Groote Sint Johannesgaster Veenpolder’ werden er in het zuidelijk deel van de voormalige gemeente Haskerland (nu Skarsterlân) zes watermolens gebouwd.

De derde periode tenslotte valt in de twintigste eeuw, vooral door de droogmaking van de IJsselmeerpolders, maar ook door droogmakingsactiviteiten in Friesland en Overijssel.

De dijken zijn sinds de droogmaking van de Noordoostpolder slaperdijken en bezitten hun oude beloop en hoogte nog.

De molen was nodig voor de droogmaking van een klein deel van de Noordpolder van Delfgauw, ook wel Bieslandse Benedenpolder genaamd.

Het was in de 17e eeuw heel gewoon dat rijke ondernemers een landmeter of een andere deskundige opdracht gaven om een plan voor droogmaking van het Haarlemmer Meer te maken of om een al bestaand plan te gebruiken.