Druifluis

Bovendien sloeg de druifluis vanaf 1875 ook genadeloos toe op Madeira, waardoor er voor de wijnboeren niets anders opzat dan over te stappen op andere rassen, waarvan de de belangrijkste was.

De druifluis heeft een ei-vormig lichaam en wordt slechts enkele millimeters lang.

Toch is het precies honderd jaar geleden dat de Amerikaanse druifluis de wijnbouw in de Moezelstreek vernietigde.

Noord-Amerikaanse druivenrassen groeiden eeuwen in een milieu vol bedreigingen: druifluis, valse en echte meeldauw (schimmels).

Doordat er veel zand in de bodem zit is de druifluis-epidemie van eind 1800 aan het gebied voorbij getrokken, om er vanaf 1989 toch haar verwoestende werk te doen.

Het nieuwe ras bezit de goede eigenschappen die belangrijk zijn voor de ontwikkeling van de druif en de onderstam zorgt ervoor dat de druif goed groeit en niet gevoelig is voor de druifluis.

Beide soorten zijn gekweekt op resistentie met name tegen de belangrijkste dierlijke belager van de wijnstok, de druifluis(Phylloxera).

Deze druifluis heeft een verwoestende invloed gehad op de Europese wijngaarden.

Toen de druifluis aan het eind van de negentiende eeuw de lokale druivenrassen in Tessino had verwoest, moesten de wijnboeren hun wijngaarden opnieuw beplanten.

De definitieve slag voor de wijnbouw kwam toen de druifluis en Napoleon het verbouwen van wijn in Nederland onmogelijk maakten.

De Phylloxera druifluis heeft eind 19e eeuw voornamelijk in de deelstaat Victoria veel schade aangericht.

De wijnbouwer Gaston Bazille, Planchon en de tuinbouwer F. Sahut herkenden in de biologische onderdrukking van de druifluis de sleutel tot de oplossing van het probleem.

In 1873 slaagde Planchon erin met behulp van enkele andere experts te verifiëren dat de druifluis erin geslaagd was vanuit de oostkust van de Verenigde Staten naar Europa te reizen.

Beschrijving De druifluis heeft een ei-vormig lichaam en wordt slechts enkele millimeters lang.

Deze vorm van veredeling was de eerste biologische ongediertebestrijding in de geschiedenis van de druifluis, en de methode wordt nog steeds toegepast.

Door deze diepe ligging kon de druifluis zich niet nestelen op de wortel.

In 1920 sloeg de Phylloxera (druifluis) om zich heen en vernielde de hele aanplant.

In de tweede helft van de negentiende eeuw sloeg het noodlot opnieuw toe (en dit keer in heel Europa), en werd twee derde van alle wijnstokken aangetast door druifluis.

In Europa zijn vrijwel alle wijnstokken geënt op Amerikaanse stammen, omdat de oorspronkelijke, Europese stammen gevoelig zijn voor de phylloxera (druifluis).