Dulac in een zin

Bovendien is het interessant dat er niet wordt gezegd; geregisseerd door Germaine Dulac maar: “Impressions Cinégraphiques de Germaine Dulac.

Al vanaf het begin tot eind jaren twintig contrasteerde Dulac vaak de moderniteit van de Franse hoofdstad met het provinciale karakter van het landelijke Frankrijk; dit zou ook een veel voorkomende tweedeling in haar films worden.

Dat is volgens Lebrat dan ook de stempel die Dulac met haar drie experimenten heeft nagelaten.

De film bestaat uit twee delen: La Dérive en Toute Seule, die Dulac zelf als twee korte muzikale clipjes beschouwd (en écoutant deux disques).

Dulac gaf ook filmcursussen aan de École Technique de Photographie et de Cinématographie aan de rue de Vaugirard.

Dulac heeft duidelijk een zekere fascinatie voor het bevreemdende en het raadselachtige.

Dulac weet dat Alice in haar leven al veel heeft opgeofferd voor haar man, maar weet dat Jacques' moeder Madelon nog meer heeft gedaan voor haar zoon.

Hij ging niet akkoord met de opvatting van Dulac om de film als een representatie van een droom op te bouwen.

Iets later werkten Dulac en Delluc samen aan La Fête espagnole (1920), met alweer Francis in de hoofdrol.

In 1928 maakte Germaine Dulac de film La coquille et la clergyman, gebaseerd op een scenario van Antonin Artaud.

Gedurende haar leven hield Germaine Dulac talloze lezingen en schreef zij honderden artikelen over filmkunst, het maken van films.

Germaine Dulac deelt ons mee, dat zij voor de ‘Invitation’ de inspiratie heeft gevonden bij een bezoek aan Rotterdam.

Zoals de lyrische titels suggereren, tracht Dulac cinema hand in hand te laten gaan met muziek.

De linnen band werd in goud bestempeld met titel, de naam van de bewerker en illustrator en het voorplat voorzien van een illustratie van Dulac.

Dulac begon zijn loopbaan met een rechtenstudie aan de Universiteit van Toulouse en daarna aan de Ecole des Beaux Arts.

Volgens filmmaker Christian Lebrat, die zelf publicaties verzorgt over Germaine Dulac en haar oeuvre, is Standish D. Lawder één van de eerste historici die over Dulacs visuele symfonieën schrijft in zijn boek The Cubist Cinema (1975).

De ondertitel van de film luidt dit reeds in: Impressions visuelles de Germaine Dulac en écoutant les Préludes 5 et 6 de Frédéric Chopin.

Dulac is er namelijk van overtuigd dat cinema (mits ze geïnspireerd is door muziek) emoties kan creëren met beelden, net zoals muziek dat doet met geluid.

Een jonge debutante, Elisabeth Dulac, wordt door Degelin voorbereid op de vrouwelijke hoofdrol.

Muziek als model en niet als illustratie is één van de middelen die avant-gardistische cineasten na Germaine Dulac zullen aanwenden om nieuwe filmische vormen te creëren.