Dwarskam in een zin

Aan de bovenkant van het achterhoofd bevindt zich een dwarskam met een trog erboven.

Dat zou ook de zware musculatuur van nek — waarop de hoge dwarskam op de schedel wijst die verbonden was met de Musculus complexus en de Musculus biventer cervicis — en romp van Majungasaurus verklaren.

De middenkam en de dwarskam zijn niet bijzonder hoog.

De middenkam op het schedeldak is slechts laag; de dwarskam op het achtereind hoog maar smal.

De voorhoofdsbeenderen lopen naar achteren over in de tamelijk korte wandbeenderen die van achteren begrensd worden door een zeven centimeter hoge dwarskam, de scherpe overgang naar het achterhoofd.

Die kam loopt naar achteren steil omhoog en vervloeit met een hoge dwarskam met een bolle achterrand, de grens met het achterhoofd.

Dit heeft links en rechts twee diepe en brede uithollingen gescheiden door een verticale kam die naar boven uitloopt in het supraocipitaal uitsteeksel op de dwarskam.

Het schedeldak eindigt bovenaan in een brede ruwe dwarskam.

Het schedeldak heeft achteraan een duidelijke dwarskam.

In sommige exemplaren is de achterkant ervan een voortzetting van de dwarskam op het bovenste achterhoofd; bij andere liggen deze hoorns vóór of steken ver achter de achterrand.

Op het achterhoofd bevindt zich een rechthoekig uitsteeksel, gevormd door het centrale supraoccipitale, op de dwarskam.

Op het achterhoofd is de dwarskam, waaraan de nekspieren bevestigd waren, vrij laag maar breed.

Op het achterhoofd loopt de dwarskam naar beneden over in een opvallende middenrichel op het centrale supraoccipitale.

Vlak voor de beennaad met de wandbeenderen loopt de zone uit in een dwarskam.

Aan de achterkant breidt het zich naar binnen en buiten uit, de buitenste sector vormend van de dwarskam.

De dwarskam op het achterste schedeldak is matig groot, maar heeft wel een duidelijk ontwikkelde verticale middenrichel op de achterkant.

De eigenlijke beet kon ondersteund worden door een rukkende beweging van de kop: de S-vormige nek is bijzonder robuust en droeg bovenop krachtige uitpuilende nekspieren die met een ruwe hoge dwarskam aan het achterhoofd verbonden waren.

De verdikte beennaad tussen de gepaarde voorhoofdsbeenderen en wandbeenderen heeft een hoogste punt dat ongeveer even hoog is als de dwarskam op de achterkant van het schedeldak.

Achteraan lopen de wandbeenderen vrij scherp over in het achterhoofd maar er staat op deze overgang geen hoge dwarskam als aanhechting voor de nekspieren zoals bij veel grote theropoden wel het geval is; slechts een vlakke verheffing is zichtbaar.

De achterrand van het schedeldak vormt bij de overgang naar het achterhoofd een brede maar niet zeer hoge dwarskam, de bevestiging van de bovenste nekspieren.