Dylans

Als hoogtepunt wordt gewoonlijk "A hard rain's a-gonna fall" beschouwd, Dylans eerste lied over het een einde-der-tijden, een apocalyptische visie die volgens Rolling Stone Dylans werk later zou gaan domineren.

Andromeda, laat me Dylans vliegroute zien vanaf dat hij uit slipstream ging tot de inslag op de zon.

Dylans redding gaat voor alles.

Marcus serveerde in 1970 Dylans plaat af met de woorden: ‘’ Ook over het album (1976), waarop maar liefst drie namenliedjes () en één bijnaamliedje () te vinden zijn, was hij buitengewoon slecht te spreken.

De Amerikaanse uitgever Simon & Schuster heeft toegegeven dat de zogenaamd met de hand ondertekende exemplaren van Bob Dylans essaycollectie ‘The Philosophy of Modern Song’ een namaakhandtekening bevatten.

Dylans haarlokje was de druppel die net naast de gloeiende plaat viel.

Dylans iconische nummer stamt uit 1962, maar de Amerikaanse artiest dook in 2021 opnieuw de studio in om op een nieuwe drager te zetten.

Wat voor zijn handtekening moest doorgaan, waren in werkelijkheid varianten van Dylans handtekening, opnieuw gemaakt met een automatische ondertekeningsmachine, of autopen, zoals het Amerikaanse tijdschrift ‘Variety’ schrijft.

De overeenkomst met Bob Dylans veelbesproken tournee door Engeland vijftig jaar geleden drong zich op, ook al was de situatie nu precies andersom.

Dylans stem is doorleefd en oud, maar zijn zeggingskracht en gevoel voor frasering zijn onverminderd.

Ook in andere landen scoort Rough and Rowdy Ways, Dylans eerste album met origineel werk in acht jaar tijd.

Beide nummers zijn voorbeelden van Dylans vermogen om de tekst zodanig abstract te houden dat het lied een algemene zeggingskracht krijgt.

Bij een deel van de overwegend zwarte deelnemers aan de mars viel Dylans keus voor dit lied niet goed, omdat de – niet bij naam genoemde – moordenaar erin 'slechts een pion in het spel' van de White Citizens' Council wordt genoemd.

De immense Amerikaanse Star en Stripes, opgehangen achter op het podium van een Parijse concertzaal, is duidelijk een van Dylans protestacties tegen de voortdurende, politieke aanspraken op zijn persoon.

Dit album is de tweede samenwerking tussen Dylan en de door hem gekozen producer Daniel Lanois, die eerder Dylans Oh Mercy (1989) had geproduceerd.

Het blad spreekt van een van Dylans meest norse afscheidsnummers ooit en noemt de fusie van sympathie, berusting en pijn een briljante vertoning van evenwichtskunst.

Hoe dan ook: dergelijke teksten waren tot begin 1965 volstrekt onbekend in de popmuziek, die door Dylans talent en zeer eigen muziekopvatting dan ook voorgoed is veranderd en sindsdien als waarachtige kunstvorm kan worden beschouwd.

Maar een foto van Dylan en Katherine, genomen op het galadiner, verschijnt in de krant, en dat heeft politieagent Wayne Davis (Gary Cole) ook gezien: hij beweert Dylans vader te zijn en is dus helemaal niet dood.

Melanie probeert zich staande te houden door zich op te werpen/dringen als Dylans manager.

Ook Dylans vriendinnetje Rowena komt vaak over de vloer, maar zij lijkt veel meer geïnteresseerd te zijn in Jeffrey.