Echolood

In alle gevallen zal echter het echolood de punten in het bundelgebied registreren die het dichtst bij liggen, de echo’s van deze punten zijn tenslotte het eerst terug.

Het wrak dat in Belgische wateren ligt, is bezocht door duikers omdat metingen met een echolood uitwezen dat het wrak er slecht aan toe is.

Het belangrijkste hulpmiddel is het echolood.

Een echolood meet dus de waterdiepte aan de hand van de verplaatsing van trillingen (geluid) in water.

In de hydrografie wordt bijvoorbeeld door een echolood een geluidspuls verzonden, waarna de tijd tussen het verzenden en het terugkeren van de op de zeebodem reflecterende puls wordt gemeten.

Om nóg dieper te kunnen meten onder de zeebodem is een parametrisch echolood een handig systeem.

Ze dekken een breder gebied dan haalbaar is met een multibeam echolood (zie figuur 1).

Echo sounder Een echolood is een instrument dat gebruikt wordt om vanaf het water de waterdiepte te bepalen.

Een schip bepaalt de zeediepte door middel van een echolood Een echo is een akoestisch verschijnsel waarbij geluidsgolven die afkomstig zijn van een bron door een object teruggekaatst worden richting de bron.

Het echolood werd in 1912 uitgevonden door de Duitse natuurkundige Alexander Behm, die na de ramp met de Titanic een manier zocht om de locatie van ijsbergen te kunnen bepalen.

Het echolood zelf Een nieuwe manier om problemen met akoestische systemen op te lossen is het gebruik van het parametrische effect.

In de beroepsvaart is het om juridische redenen verstandig dat er achteraf een bewijsstuk kan worden geproduceerd en daarom kan er aan het echolood een schrijvend instrument gekoppeld zijn.

In dit geval ideaal, want het echolood hangt stevig en is vrij van storingen van motor of andere trillingen.

Omdat er veel gelijkenis is met singlebeam systemen kan er ook gerekend worden met de principes van een singlebeam echolood.