Eckersberg

Waarschijnlijk gebruikte Eckersberg een verrekijker om de verder weg gelegen details nauwkeurig te kunnen weergeven.

Had Eckersberg niet goed gekeken of schilderde hij de regenboog met opzet verkeerd om?

Bij Eckersberg kan dat in zijn portretten nog wel eens een streng en doods uitpakken, maar in zijn landschappen en panorama’s werkt die ontstegen helderheid perfect, alsof het licht dan echt bestaat, alsof het geen verf is.

Die invloeden nam Eckersberg mee terug naar Kopenhagen.

Eckersberg schilderde ook graag min of meer verwaarloosde, rommelige hoekjes van een binnenplaats.

Zoals je ook gaat denken dat Eckersberg zijn naakten met opzet zo sober mogelijk heeft geschilderd, om elke suggestie teniet te doen dat hij iets zou hebben geschilderd dat het oog en de zinnen zou kunnen strelen.

Zo ondervonden Thorvaldsen en Eckersberg vanuit Italië veel navolging.

Eckersberg legde zich al als kind toe op het tekenen en schilderen, en kreeg al vroeg les van Jes Jessen, een schilder van portretten en kerk-interieurs.

Het grote schilderij bij het altaar is van de hand van Christoffer Wilhelm Eckersberg en stamt uit het jaar 1812.

Aan de noordelijke muur hangt een schilderij van Christus, een werk van Eckersberg uit 1825 en aan dezelfde muur bevindt zich in een nis nog een beeld van Christus.

De hedendaagse kijker voelt zich terug geplaatst in de tijd, voelt "aanwezigheid", zoals Købke die in de geest van Eckersberg nadrukkelijk nastreefde.