Edessa

De Armeense historicus Mathias van Edessa (het huidige Urf ) verklaart eveneens dat de Armeniërs blij waren en openlijk feest vierden toen de Turken hun stad Edessa hadden ingenomen.

Er is geen hard bewijs en er zijn bronnen die zeggen dat het kleed van Edessa al naar Edessa gebracht is tijdens het leven van Jezus.

Graaf van Edessa Aankomst van Boudewijn van Boulogne in Edessa, door de plaatselijke bisschop ontvangen. tekening Robert fleury 1840.

Na de dood van Zengi had graaf Jocelin II van Edessa in 1146 de stad heroverd, maar de zoon Nur ad-Din van Zengi had Edessa verwoest en ontvolkt.

Damascus was een vijand van Nour-ed-Din van Edessa en had vrede met de christenen.

De inwoners van Edessa verzetten zich zo goed als ze konden, maar zij hadden geen ervaring in belegeringen: veel van de stadstorens bleven onbemand.

De Keltische strijdwagen (edessa/edessum) droeg een menner en een strijder.

Hij verliet na zijn huwelijk zijn ouders en zijn vrouw en vluchtte naar Edessa, waar hij als heremiet onder de naam Asket in armoede leefde en al grote bewondering onderving.

Hugo werd belast met het inventariseren en het in kaart brengen van het landschap van Edessa.

In 1145 veroverden de moslims Edessa.

Vervolgens fortificeerde Thoros de stad Edessa en scheidde haar af van de citadel, die werd bevolkt door Turkse en Armeense troepen.

Vervolgens kon Boudewijn Turbessal (het laatste bolwerk van Edessa) niet verdedigen, en liet de rest na aan het Byzantijnse rijk, hij wist nog wel met succes de christenen te helpen ontsnappen, terwijl Nur ad-Din aanviel tijdens de Slag bij Aintab.

Vervolgens gaat Inspecteur Sijnesael op bezoek bij islamitische slagerij Edessa.

Het christelijke feest van wordt al in de vierde eeuw n.Chr. gevierd in Edessa (Syrië) op 13 mei – niet toevallig samenvallend met de Romeinse – en op de eerste zondag na Pinksteren.

Eenmaal graaf van Antiochië, Edessa of Tripolis was voor de gelukkige wat hem betrof het einddoel gehaald en was hij niet meer bereid door te gaan naar Jeruzalem.

Dit vanwege de rol die het aristotelische gedachtegoed speelde in het Nestorianisme, waarvan het intellectueel centrum zich bevond in Edessa in Syrië.

Na pogingen door Gordianus III in 243 Syria terug te winnen, was Valerianus I pas in 260 in staat Shapur uit Syria te verdrijven maar bij Edessa viel de keizer, die met een kleine delegatie voor onderhandelingen was gekomen, levend in handen van Shapur.

In Edessa trouwde hij met de Armeense prinses Morphia van Melitene.

De dienaar nam de doek mee naar Edessa.

Aangenomen wordt dat de oudste christenen van Edessa nazaten waren van de oergemeente te Jeruzalem.