Eedgenoten

De Eedgenoten konden daardoor hun tegenstanders vrij makkelijk verslaan.

De eedgenoten richtten hierop bij het Aegerimeer en de Morgartenpas een hinderlaag in waar een smal pad liep tussen de berghelling en het moeras.

De Eedgenoten trokken zich daarop terug uit alle veroverde steden behalve uit Grandson en Yverdon.

In de tweede oorlog werd Bern ondersteund door de Eedgenoten van Nidwalden, Uri en Schwyz, waarmee het zich in 1323 verbond.

Op 27 oktober 1475 werd het tijdens de Bourgondische oorlogen veroverd door de Eedgenoten.

Zo'n persoon wordt eerloos en, in de ogen van zijn vroegere eedgenoten, vogelvrij.

De voorhoede van de Eedgenoten bereikte langs Vernez een positie aan de rand van het woud boven de vlakte.

Dit meningsverschil over het gebruik van land en bergweiden leidde tot een aanval op het klooster door eedgenoten uit het kanton Schwyz wat leidde tot een reactie van de Habsburgers.

Dit werd echter pas bij het einde van de Helvetische Republiek in 1803 door de Eedgenoten omgezet.

Gevolgen Twee achtereenvolgende gewonnen slagen sterkten het zelfvertrouwen van de Eedgenoten.

In 1315 winnen de Eedgenoten de slag bij Morgarten van de strafexpeditie, die opgezet was door de Habsburgers.

In 1444 steunde Ulrich het Huis Habsburg in de "Alten Zürichkrieg" in de strijd tegen de Zwitserse eedgenoten.

Karel de Stoute sloot vrede met Frederik III en trok op 11 januari 1475 op tegen de Eedgenoten.

Op 18 februari beslisten de Eedgenoten om de Berner toch troepen te sturen en die vertrokken op 23 februari.

De Eedgenoten en de Walliser vielen frontaal aan.

De Eedgenoten vielen in de nacht van 1 op 2 maart kasteel Vaumarcus aan.

In 1460 werd het door de Eedgenoten veroverd en tot 1798 als vazalstaat gehouden.

Na de oorlogsverklaring brachten de Eedgenoten 18.000 man op de been.