Eencilinders in een zin

De eencilinders hadden geen door een tuimelaar bediende verstuiver, de opgebouwde druk in de brandstofpomp opende bij de eencilinders de vestuivers om de brandstof te verstuiven.

Bijna altijd werden nog eencilinders gebruikt.

Concurrentie had MV Agusta dan ook niet: vrijwel alle andere rijders startten op kansloze, verouderde eencilinders.

De Norton Manx-eencilinders kregen in wedstrijden steeds meer concurrentie van multicilinders.

De tweecilinders waren nog steeds veel te traag en daarom werd het reglement aangepast: eencilinders van maximaal 500 cc en tweecilinders van 750 cc, maar nu reden ze wel samen als één klasse.

Deze machine leverde 11 pk bij 17.500 tpm, had negen versnellingen en hing in hetzelfde open brugframe dat van de eencilinders bekend was.

Dit waren nog allemaal eencilinders.

Hij behield echter ook het goede van de ontwerpen van Val Page: boring en slag van de 500 cc Speed Twins waren gelijk aan de oudere 250 cc eencilinders.

In 1923 was men ook echte racemotorfietsen gaan bouwen, die gebaseerd waren op de liggende eencilinders die in die tijd ook als straatmotor verkocht werden.

Men ging daarna wel zwaardere modellen bouwen, want Armac maakte eencilinders tot 7 pk.

Omdat het om twee gekoppelde eencilinders ging had Hakanson een eencilinder als proefopstelling gebouwd om te werken aan het vermogen, dat hij op 60pk hoopte te brengen.

Vanaf 1999 mochten uitsluitend eencilinders deelnemen aan deze rally, en met de F 650 had BMW natuurlijk een uitstekende kandidaat in huis.

Engels merk dat technisch interessante 348- en 498 cc kopklep -eencilinders met naafbesturing bouwde.

Alle modellen waren eencilinders.

Almora bouwde net als Albertus door Julius Löwe ontworpen 113- en 138 cc tweetakt -eencilinders die met benzine werden opgewarmd, maar op ruwe olie liepen.

Daarom besloot men voorlopig door te gaan met de ontwikkeling van de eencilinders.

Dat was bij de liggende eencilinders van Moto Guzzi ook zo, want daardoor kon de spatsmering de smeerolie tegen de bovenkant van de cilinderwand gooien, waardoor de zwaartekracht voor de smering van de rest van de cilinder zorgde.

Dat was ook nodig, want het machinepark moest helemaal vernieuwd worden omdat de normale productielijnen, gebouwd voor de ouderwetse liggende eencilinders, niet gebruikt konden worden.

De eencilinders hadden een bovenliggende nokkenas die door een koningsas werd aangedreven.

De grove lijnen en de opbouw waren gelijk aan de 500 cc modellen, en het ontwerp was meteen zó goed, dat de Guzzi 250 cc eencilinders ongeveer dertig jaar lang, met de nodige aanpassingen, in productie bleven.