Elektronenbuis

Deze vroege lichtpistoolspellen beschikten over kleine, meestal bewegende doelen waaraan een lichtgevoelige elektronenbuis (als sensor) was bevestigd.

Met de ontwikkeling van de elektronenbuis in 1906 en betere luidsprekers als die van Magnavox in 1915 werd dit mogelijk.

De transistor werkt net als de elektronenbuis als een schakelaartje dat een aan of uit signaal (1 of 0) kan geven.

De transistor was de vervanger van de elektronenbuis en deed zijn intrede eind jaren vijftig.

Elektronenbuis Element voor het versterken van elektronische signalen.

Door de uitvinding van de elektronenbuis in 1906 werd het mogelijk werkelijke geluiden uit te zenden.

Een lopende-golfbuis (Engels: traveling wave tube, afgekort tot TWT) is een elektronenbuis die gebruikt wordt om radiogolven met een hoog vermogen te produceren.

Het is een met neongas gevulde elektronenbuis met vlak achter elkaar geplaatste gaasvormige elektroden in de vorm van (bijvoorbeeld) de cijfers 0 t/m 9, die oplichten als ze individueel aangestuurd worden.

Het keerrooster is het laatste element dat aan de elektronenbuis is toegevoegd.

In galvanische opstellingen zijn het de elektroden die contact maken met de vloeistof en in een elektronenbuis verzorgen de elektroden het contact tussen "buiten" en "binnen".

Soorten Het aantal roosters bepaalt de benaming van de elektronenbuis.

Voorbeeld van een thyratron Een thyratron is een gasgevulde elektronenbuis die vooral werd gebruikt om grote elektrische stromen te schakelen.

Deze had de lopendegolfbuis (traveling wave tube) uitgevonden, een type elektronenbuis die gebruikt wordt voor het produceren van radio- of radargolven met een hoog vermogen.