Eliade

Tijdens de oorlogsjaren werkte Eliade, die vele talen beheerste, als Roemeens diplomaat in Londen en Lissabon.

De Amerikaanse godsdiensthistoricus Eliade heeft daar moeite mee.

Ik denk daarbij onder andere aan het werk van wetenschappers en filosofen als Schopenhauer en Nietzsche, Freud en Jung, Heidegger en Bachelard, Eliade en Levi-Strauss en aan schrijvers als Thoreau, Hesse en Huxley.

Eliade lijkt te betreuren dat het heilige tegenwoordig, in de moderne tijd, uit de leefwereld, de woonomgeving is verdwenen en we alleen maar het profane over hebben gehouden: we leven heel efficiënt en gezond, maar zonder betekenis of zin.

In 1992 werd de in 1986 naar Amerika uitgeweken schrijver in Roemenië ‘staatsvijand nummer één, internationale divisie’ toen hij het fascistische verleden van de godsdiensthistoricus en mythenonderzoeker Eliade had onthuld.

Historica Mircea Eliade noemt zo'n opperwezen een deus otiosus (een afwezige god).

Eliade 1963, p. 8. Mythen kunnen ook actief gebruikt worden in religieuze, rituele context.

Eliade heeft een bijdrage geleverd aan het populariseren van dit gedachtegoed.

Eliade schrijft over het sjamanisme in het algemeen.

Op haar 15e ging ze werken in een herberg waar haar zang werd opgemerkt door Sandu Eliade, een bekende publicist en theaterregiseur.

Zij waren actief in het literaire genootschap Criterion, dat onder invloed stond van Nae Ionescu, de mystiek-conservatieve logicus bij wie ook Eliade colleges had gevolgd.