Ellington

In de biografie 'Reminiscing in Tempo: A portrait of Duke Ellington' is een citaat van Ellington opgenomen over het ontstaan van het werk.

Geboortedag van Edward Kennedy Ellington, de latere Duke Ellington, jazzpianist, componist, bandleider.

Duke Ellington In 1939 werd hij aangenomen door bandleider Duke Ellington.

Ellington nam zijn bekendste versie op met saxofonist John Coltrane (op de platen 'Duke Ellington and John Coltrane' en 'Coltrane for Lovers').

Jackson zou het nummer aan Ellington hebben gepresenteerd als een eigen compositie, maar nadat de band het had opgenomen raakte Ellington verwikkeld in een juridische strijd met King Oliver omdat het erg veel leek op diens nummer "Camp Meeting Blues".

Marie Ellington trouwde in 1943 met gevechtspiloot Spurgeon Ellington, die datzelfde oorlogsjaar om het leven kwam.

Een concert van Duke Ellington op televisie wekte als vierjarige zijn interesse en wilde hij een pianist worden zoals Ellington.

Ellington maakte opnames met Stewart, maar de kornettist was ook in de studio als leider met leden van de Ellington-band.

In 1946 moest hij één avond Otto Hardwick vervangen in het orkest van Ellington: hij zou er spelen tot Ellington's overlijden in 1974.

In 1958 zong ze het Come Sunday in de Black Brown and Beige Suite van Duke Ellington, na lang aandringen van Duke Ellington en alleen omdat de tekst religieus is.

Big Bandleider Duke Ellington maakt zijn eerste opname van de classic “Take The Train”.

De jazzavond staat in het teken van bekende standards, American Songbook en jazz originals van onder meer Charlie Parker, Duke Ellington enTadd Dameron.

Nou ja, die foto is dan kennelijk een 'fotosoep', want indien A(retha) Franklin, F(rank) Zappa, en (Duke) Ellington daar in werkelijkheid hangen, heeft deze 'woke' mongool van het Parool toch niets te mekkeren?

Ook stukken van componisten als Arvo Pärt, Satie en Ellington vullen deze artistieke, absurdistische, magische snoepmand.

Als zangeres nam ze deel aan opnamen van het Duke Ellington Orchestra in oktober 1928 (Oh Papa No!

Deze band werd geleid door Ellington-saxofonist Hodges en bestond verder uit andere leden van Ellingtons band, inclusief de maestro zelf (op piano).

Deze bleek dat jaar echter niet in de revue te spelen, zijn plaats zou worden ingenomen door de band van Ellington.

Een van de gasten was Duke Ellington, in 1970.

Ellington had volgens hem een nieuwe vrijheid gevonden, zoals te horen is in het vijftien minuten durende "Mood Indigo.

Ellington nam dit verhaal niet serieus, maar uit angst voor zijn veiligheid deed hij alsof hij Jerome geloofde.