Emitter in een zin

Colpitts-oscillator met gemeenschappelijke emitter Colpitts-oscillator met gemeenschappelijke emitter Hiernaast is een eenvoudig schema gegeven van een Colpitts-oscillator met gemeenschappelijke emitter.

De basis van T2 wordt naar de nul getrokken en omdat er tussen basis en emitter van deze transistor een silicium diode D2 is opgenomen zal de basis steeds negatiever zijn dan de emitter.

Als nu stroom van de basis naar de emitter loopt, worden er ladingsdragers in de uitputtingszone gebracht, die het mogelijk maken dat er stroom van de collector naar de emitter loopt.

Tussen de basis en de emitter van een transistor bevindt zich een overgangslaag waarvan de doorlaatbaarheid voor elektrische stroom beïnvloed kan worden door het variëren van een potentiaalverschil tussen basis en emitter.

De emitter-volger heeft als karakteristiek een hoge ingangsweerstand waardoor deze gebruikt kan worden als buffer bij een laagohmige belasting.

Deze condensator wordt via een weerstand geladen, bij het bereiken van een bepaalde spanning wordt deze via de emitter ontladen, en deze cyclus zal zich vervolgens herhalen.

Je kunt hem alleen zien als hij direct in je oog schijnt (en op dat moment zie je hem op de plaats van de laser(-emitter).

Wel iets dat je gewoon kan fixen met een IR emitter in huis.

De belangrijke isotopen zijn berkelium-249. en berkelium-247, een alfa-emitter.

De emitter wordt onder hoge temperatuur "gediffundeerd" in het silicium.

Een gedeelte van de transceiver, onder andere de VFO, wordt door een emitter volger met zenerdiode gestabiliseerd.

Eventuele bijverwarming,​ voor de nacht of tijdens de winter, kan in de vorm van een porseleinen warmtestraler (Ceramic Heat Emitter), een rode spotlamp(Infrared Heat Lamp), een warmtesteen(Repticare Rock Heater) of warmtemat (Vivarium Heat Mat).

Eventuele bijverwarming voor de nacht of tijdens de winter kan in de vorm van een porseleinen warmtestraler (Ceramic Heat Emitter) of een rode spotlamp (Infrared Heat Lamp).

Bij zo'n NPN-transistor is de collector meestal (indirect) verbonden met de positieve voedingsspanning en de emitter (indirect) met de negatieve voedingsspanning.

Daardoor worden ladingsdragers in de uitputtingszone gebracht, zodat bij een voldoende spanning (U) tussen collector en emitter er een stroom door dat deel van de transistor gaat lopen.

De uitgangsweerstand is zeer klein bij deze schakeling, zodat de emitter-volger zeer nuttig is bij belastingen met een kleine weerstand.

Deze is bij een normale transistor bepalend voor de geleidbaarheid (tussen collector en emitter).

Verder kunnen er zogenaamde emitter-materialen op de elektroden worden aangebracht, waardoor meer elektronen bij relatief lage temperatuur uit het metaal naar het gas kunnen ontsnappen.

Hiervoor zijn er zes gaatjes aanwezig, waarbij aangegeven staat wat de emitter, collector en basis zijn, en waar de pootjes van de bipolaire transistor in kunnen worden gestoken.

Met een externe weerstand tussen basis en emitter kunnen dan de eigenschappen van de optocoupler worden gevarieerd.