Enkelbeenderen in een zin

Bij dinosauriërs liggen de bovenste enkelbeenderen, het binnenste sprongbeen en buitenste hielbeen, naast elkaar.

Dat zou doen vermoeden dat het om een jong dier gaat maar de vergroeiing van de schedelelementen, de schoudergordel en de enkelbeenderen wijst erop dat het dier niet zeer ver van zijn volwassen grootte af kan hebben gelegen of die zelfs al bereikt had.

Dinosauriërs hebben een simpel recht gewricht in de enkel, tussen de middenvoet en de bovenste enkelbeenderen.

Goyocephale heeft twee onderste tarsalia, kleine schijfvormige enkelbeenderen als contact tussen het onderbeen en de voet.

Het functionele enkelgewricht ligt zo onder deze enkelbeenderen.

Het is bij typische exemplaren niet met de bovenste enkelbeenderen vergroeid tot een tibiotarsus.

Het is ook vergroeid met de bovenste enkelbeenderen, een tibiotarsus vormend.

Het ondervlak van het scheenbeen heeft maar twee facetten voor het contact met de bovenste enkelbeenderen.

Ook de polsbeenderen en enkelbeenderen verbeenden niet.

De enkelbeenderen daarvan vertonen kenmerken die anders alleen bij evenhoevigen gezien worden.

In de voet zijn de middenvoetsbeenderen niet naadloos vergroeid met de enkelbeenderen.

Uniek voor ichthyopterygiërs verbenen bij Chaohusaurus de middenhanden en middenvoeten eerder dan de polsbeenderen en enkelbeenderen.

De bovenste enkelbeenderen, de tarsalia, zijn vergroeid met het scheenbeen.

Deze beide bovenste enkelbeenderen zijn echter niet met het scheenbeen vergroeid, zoals bij vogels wel het geval is.

Er is geen spoor van vergroeiing met de enkelbeenderen.

Goyocephale heeft twee onderste tarsalia. kleine schijfvormige enkelbeenderen als contact tussen het onderbeen en de voet.

Het dier draagt kenmerken van beide groepen, zoals de grote schedel en een grote gehooropening van de kikkers en de twee gefuseerde enkelbeenderen van de salamanders.