Enns

De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1956 door Enns.

In 1592 werd de "Hohe Schule" een (toen) zogeheten "Landschaftsschule", dat wil zeggen een school voor de adel van het land Oostenrijk beneden de Enns.

Rond het begin van de 17e eeuw waren er nieuwe Joodse gemeenschappen in Oostenrijk beneden de Enns ontstaan (Nederoostenrijk en Wenen), maar er was geen Joodse gemeente in St. Pölten.

Sinds augustus 1995 noemen de afgestudeerden van de Militaire School voor Onderofficieren van het Oostenrijkse Leger in Enns ieder jaar hun jaargang naar een drager van de Gouden Medaille voor Dapperheid.

De docenten staan juist in meerderheid achter Enns.

In het centraal comité zitten nu dr. Joris Vercammen (Oud-Katholieke Kerk) en prof. Fernando Enns (Algemene Doopsgezinde Sociëteit).

De Karinthische gravin Hemma had voor dat doel haar bezitting in het dal van de Enns aangewezen.

Hier stroomt het wilde water vanaf de Riesachsee naar de rivier de “Enns”.

Twee accenten: de burcht in het noorden, op een dominerende rotspartij bij de samen vloeiing van de Enns en de Steyr, en de parochiekerk in het zuiden, eveneens op een dominerende plaats.

De stad ligt in het Enns-dal.

Vervolgens werd hij omgebracht door verdrinking in de Enns met een steen om zijn nek.

In 1670 moesten de Joden Oostenrijk beneden de Enns verlaten.

Na deze uitbreiding werd in maart 2005 onder andere begonnen aan het in samenwerking met de Wiener Lokalbahnen en de Rurtalbahn rijden van een containershuttle van Enns en Ybbs in Oostenrijk naar Rotterdam.

Op 4 mei 304 werd hij verdronken in de Enns met een molensteen om de hals.

Zo werden de grensovergangen over de Enns en bij de Semmeringpas geopend, zodat treinen hier niet meer hoefden te wachten.