Epigoon in een zin

Hij is leeg, staat daar als het schoolvoorbeeld van de zichzelf stukje bij beetje ontmaskerende epigoon, de man die groots wil zijn maar enkel grootsheid veinst en uiteindelijk door de mand valt.

Als architect was Suys vooral een epigoon van zijn vader.

Daarin ben je een typische Luyendijk-epigoon.

Maar goed, ik misbruikte zelf laatst het woord ‘epigoon’, dus ik moet mijzelf evenzogoed beklagen.

De kans is groot dat komende zaterdag Jeremy Corbyn, epigoon van de aloude klassenstrijd en groot criticaster van de partijvernieuwing onder Tony Blair, door de leden wordt gekozen als de nieuwe leider van Labour.

Een veelschrijver, een epigoon, onder meer van de ook zo veelgelezen Franse auteur Eugène Sue, met een (vrij kort) leven als een schelmenroman.

Epigoon is hij overigens geenszins.

Het zijn geen poëtische strofen van een Bukowski-epigoon, maar de trieste metaforenInstagrammer bezwijkt onder eigen imago.

Het is al vaker gezegd: hij is, vanaf zijn Lieve jongens-boeken in de jaren zeventig, een epigoon van zichzelf geworden.

Paul Simon is de jongen uit New York City die al in 1965 weet dat hij de folkscene aldaar wil ontgroeien en niet als de zoveelste Dylan-epigoon de podia wil langsgaan.

Zoals dat gaat wanneer twee muzikanten elkaar treffen, was het volgens de epigoon niet gebleven bij praten.

Door zijn militante houding ontpopte Crow, een epigoon van Lenin en aanhanger van de beruchte voetbalclub Millwall, zich tot boeman van de Londense forensen.

Robbert Welagen, voormalig Patrick Modiano-epigoon, vindt zijn stem met een verhaal over een kinderwens en een dubbelganger.

In 't algemeen kan men beter een klein maar oorspronkelijk talent zijn dan een grote epigoon.

Hij geldt als een epigoon van de Haagse school, maar zijn doeken zijn technisch accuraat en allerminst van talent gespeend.

In zoverre was hij een epigoon van zijn keizerlijke broer, die zich ook nadrukkelijk in de beraadslagingen over de wetboeken mengde.

Sommigen zien hem als een epigoon van vele meesters, anderen benadrukken dat hij in de navolging van meerdere stijlen steeds een zekere authenticiteit kon bewaren.

Tegenstanders hielden Delvig in zijn tijd wel voor een epigoon van Poesjkin en Baratinski, sommigen meenden zelfs dat veel van zijn gedichten door hen geschreven waren.

Zijn etsen waren technisch en thematisch verwant met het werk van Félicien Rops, doch ze kunnen niet worden beschouwd als het werk van een leerling of van een epigoon omwille van de eigen inbreng van Rassenfosse zelf.