Epijugale in een zin

Het epijugale is groot en robuust maar niet langwerpig, anders dan bij Pentaceratops.

Het epijugale op de onderste punt van het jukbeen is uitstekend en min of meer kegelvormig.

Het spits van de punt is verdikt en draagt een aparte verbening, het epijugale.

Dergelijke speciaal gevormde raakvlakken zijn niet van verwanten bekend, hoewel ook daar het epijugale met het jukbeen en mogelijk het quadratojugale verbonden was.

Deze epijugale hoorn is met vijfentachtig milimeter lengte zowel absoluut als relatief de grootste die van de Centrosaurinae bekend is.

Dit jugale draagt een zeer grote ermee vergroeide huidverbening, het epijugale, die bij Diabloceratops het relatief langste is van alle bekende ceratopiden.

Het aparte epijugale is maar klein.

Het bestaat uit een gedeeltelijke schedel, een epijugale, een mogelijk stuk van de processus coronoides van de linkeronderkaak, vergroeide voorste halswervels, nekribben, drie voorste ruggenwervels, een schoudergordel, en delen van beide voorpoten.

Bij Pentaceratops is dit epijugale zo lang dat het aanleiding gaf tot de naam "vijfhoorngezicht"; ook bij Anchiceratops is deze wanghoorn aanzienlijk.

De jukbeenderen, die anders dan Parks meende niet tot aan de praemaxillae reikten en ook niet het bovenkaaksbeen van het traanbeen scheidden, dragen erg lange afhangende hoorns, bekroond door een iets naar achteren gericht epijugale.

De punt bezit een epijugale, een vastgegroeid huidverbening.

Het epijugale is niet vergroeid met het jukbeen maar wel met het achterliggende quadratojugale.

Het jukbeen eindigt naar onderen in een groot piramidevormig epijugale, opnieuw een afgeleid kenmerk, althans tot en met Eotriceratops voorkomend, maar anders dan de stompe punt bij Chasmosaurus.

Onder het oog bevindt zich een groot jukbeen dat puntig tot bijna beneden de onderste onderkaakrand afhangt, uitlopend in een klein epijugale.

Ook overdwars wordt het jukbeen achteraan dikker maar een jukbeenhoorn, laat staan epijugale ontbreken.