Epiparietalia in een zin

Aan de buitenhoeken van de plooiing steken de grotere punten van de tweede epiparietalia naar voren en buiten.

Bij andere ceratopiden zijn de eerste epiparietalia, indien aanwezig, meer naar voren gericht en overspannen vaak de pariëtaalvensters, de openingen in het nekschild.

Bij de centrosaurinen zijn er normaal vier epiparietalia op het voorste deel van de wandbeenrand en bij Pachyrhinosaurus canadensis wordt de rij van het squamosum inderdaad met vier in grootte afnemende uitsteeksels naar boven toe voortgezet.

De drie epiparietalia van de bovenste schildrand tonen de meeste interspecifieke variatie.

De eerste en tweede epiparietalia (P1 en P2) van beide zijden zijn lang, afgeplat en vijfhoekig of spadevormig.

De verbeningen op de squamosa zijn de episquamosalia en die op de wandbeenderen, de ossa parietales, heten de epiparietalia.

De zijtakken vormen samen een M waarvan de gebogen punten tussen de tweede en derde epiparietalia liggen.

Een tongvormig uitsteeksel overgroeit van bovenaf het parietaalvenster en dergelijke structuren worden bij de centrosaurinen meestal gezien als homoloog aan de eerste epiparietalia.

Er zijn zeven epiparietalia per zijde plus een epiparietale op de middenlijn.

Het sluit in grootte aan bij een rij van drie epiparietalia op de achterrand van het nekschild die de vorm hebben van forse en dikke puntige driehoeken waarvan de staande zijden iets bol zijn.

Op de hoeken stonden wellicht wat grotere, naar de zijkant gebogen, tongvormige epiparietalia; een los epiparietale van deze vorm, met een dikte van zestien tot dertig millimeter, is door de beschrijvers deze positie toegewezen.

Op illustraties worden de epiparietalia genummerd van een tot vier maar die nummering houdt men in de tekst niet aan.

Overigens had Achelousaurus geen "P1"'s: de binnenste epiparietalia waren de P2's in de vorm van kleine naar binnen gebogen hoorntjes aan weerszijde van de centrale inkeping van de schildrand.

Ze hebben twee lange naar buiten krommende "P3" epiparietalia op de achterste schildrand.

Als dat bij alle epiparietalia gebeurde, zou het getal van vijf of zes op tien of twaalf gebracht worden, precies het aantal dat Torosaurus kenmerkt.

Bij P. canadensis steken de derde epiparietalia in het vlak van het schild naar achteren, licht naar buiten krommend.

Bij UW 2419 zijn ze sterk gezwollen, hebben een lange basis en komen in omvang overeen met de epiparietalia van de rand.

De eerste en tweede epiparietalia zijn iets groter dan de overige maar verder vermindert hun grootte niet duidelijk naar onderen toe.

De epiparietalia op de rand vertegenwoordigen vermoedelijk het tweede, derde en vierde.

De snuitpunt is aangevuld evenals de achterrand van het nekschild waarop geen eerste epiparietalia zijn aangebracht Anchiceratops is een vrij kleine ceratopide.