Epirus

Het Byzantijnse rijk wist al gauw enigszins de macht terug te winnen door van het Despotaat van Epirus een vazalstaat te maken, maar binnenvallende Albanese stammen veroverden grote gebieden en verdreven de Byzantijnen uit het grootste deel van Epirus.

Het noordelijke gedeelte bleef bij de provincie Macedonië horen en zou in 297 n.Chr. de provincie Epirus Nova (Nieuw-Epirus) worden.

Voorgeschiedenis Epirus in de Oudheid Na de Romeinse bezetting van Epirus in het jaar 148 v.Chr. werd het land bij de nieuw gevormde provincie Macedonia aangesloten.

Duister zijn de mythes die hun oorsprong in de Griekse provincie Epirus vinden, maar de bestemming zelf is hemels.

Achaea was snel heroverd, maar Trebizond en Epirus bleven onafhankelijke Byzantijns-Griekse staten.

Brizzi beweert dat het motief de symmachia is geweest, een militair pact tot wederzijdse bijstand tegen de Pyrrhus, de koning van Epirus.

Constantinopel, werd Epirus verslagen en het Byzantijnse Rijk min of meer hersteld.

De verloving moest derhalve militair bevochten worden, want het betekende voor Epirus een gevaar.

De wetenschappelijke soortnaam Epiroticus slaat op de natuurlijker verspreiding van de kikker binnen Griekenland in de streek Epirus.

Deze maatregelen bereikten het beoogde effect: de economie rond de herders kende een zekere welvaart, en Epirus kreeg een erg grote veestapel.

Deze onderhandelingen werden echter afgebroken toen 3000 soldaten uit Epirus onder leiding van Milon de stad binnentrokken.

Epirus heeft maar weinig natuurlijke grondstoffen, en de bevolking is verminderd door migratie.

Epirus viel daarna onder Italiaans grondgebied tot 1943, toen de Duitsers het overnamen, aangezien de Italiaanse macht tanende was door tegenaanvallen van de geallieerden.

Hierna keerde Pyrrhus terug naar Epirus, en zo eindige de oorlog.

In 274/273 v.Chr. verzekerde Pyrrhus zich van de verovering van Macedonië en keerde terug naar Epirus, en hij liet Ptolemaeus achter in het zopas veroverde koninkrijk om het te besturen.

In het voorjaar van 87 v.Chr. stak Sulla met vijf legioenen en een klein aantal ruiters naar Epirus over.

Kaart van het oude Epirus (Heinrich Kiepert, 1902).

Men vermoedt dat de inwoners van Epirus een verre afstammeling van de Myceense beschaving waren.

Met de koning van Epirus, Aiakides, vielen ze in 317 v.Chr. Macedonië binnen.

Met het Protocol van Korfoe werd Noord-Epirus erkend als een autonome regio onder de Albanese soevereiniteit.