Epoccipitalia

Bij de verwante Chasmosaurus zijn de hoorns korter en de squamosale epoccipitalia naar voren gebogen.

Het nekschild is vrij kort met stompe driehoekige epoccipitalia op de rand.

Juveniele trekken zijn de gedrongen hoge schedel, de zeer korte snuit, het ontbreken van epoccipitalia op het nekschild, een kleine neushoorn waarvan de twee helften niet vergroeid zijn en kleine wenkbrauwhoorns.

Op de achterrand staan per zijde drie epoccipitalia.

De epoccipitalia op het squamosum, de episquamosalia, zijn zeer variabel in aantal.

Deze epoccipitalia zijn bij Anchiceratops vrij lomp gebouwd met een brede basis.

Het squamosum is lang en smal en draagt talrijke epoccipitalia, tussen de acht en de twaalf.

Het wandbeen, paries, draagt op de achterrand slechts drie epiparietalia, de epoccipitalia van het wandbeen.

De achterrand buigt bovenop naar binnen; iedere zijde draagt vijf zeer lange epoccipitalia.

De licht naar buiten buigende zijranden dragen ieder acht naar boven in grootte toenemende driehoekige uitsteeksels, epoccipitalia.

Een laatste probleem was het aantal epoccipitalia, de osteodermen op de rand van het nekschild.

Een studie uit 2014 concludeerde dat bij de oudste dieren van Centrosaurus apertus de neushoorn helemaal naar voren boog en de epoccipitalia helemaal vastgroeiden en in grootte afnamen; dat laatste gold ook voor de wenkbrauwhoorns.