Equinoxen

Bij de equinoxen staat de aardas loodrecht op de verbindingslijn tussen zon en aarde, en dus loodrecht op de evenaar.

De periode van de precessie van de equinoxen bedraagt ongeveer 26.000 jaar.

De polos was een halve hemisfeer met een gnomon in het midden en de cirkel van de hemelmeridiaan, zonnewendes, equinoxen enzovoort erop gemarkeerd.

In streken dichter bij de polen wordt het krimpen en rekken van dag en nacht, juist omstreeks de equinoxen, nog aanzienlijk spectaculairder.

En toen ze gezien hadden dat een andere tempel perfect georiënteerd was op de twee equinoxen (het lente- en herfstpunt), wendden ze hun blik naar de sterrenhemel.

Bij de siderische zodiak wordt rekening gehouden met de precessie van de equinoxen en daarom wordt gebruikt gemaakt van een vaste punt aan de hemel om het begin van de zodiak vast te stellen.

De aardas staat schuin (in een hoek van 23,5°) op de equinoxen, maar bovendien draaien de polen, in een periode van bijna 26.000 jaar, in een langzaam tollende beweging om hun as.

De periode van de precessie van de equinoxen bedraagt ongeveer 20.000 jaar.

Als gevolg van de precessie van de equinoxen is een maanmaand iets korter dan een siderische maand, ongeveer 27,32158 dagen.

Door de precessie van de equinoxen komen de astrologische en astronomische sterrenbeelden immers niet meer overeen Dit teken correspondeert met een deel van de ecliptica vanaf 330 graden tot 30 booggraden verder (het lentepunt ), gezien vanuit de aarde.

Door de precessie van de equinoxen schuift het lentepunt 30º per 2148 jaar op en daarom staat het punt Ariës tegenwoordig niet meer in het gelijknamige sterrenbeeld.

Volgens Calcagnini werd de dagelijkse rotatie van de Aarde vergezeld door een oscillatie die de precessie van de equinoxen verklaarde.