Espartero in een zin

Rond die tijd liepen de wegen van Espartero en Narváez uiteen en gedurende het driejarige regentschap van Espartero verbleef Narváez als balling in Frankrijk waar hij banden aanknoopte met de conservatieven en met koningin-moeder Maria Christina.

De vrede tussen Espartero en de liberalen duurde niet lang en zijn politieke hervormingsaanpak werd door O'Donnell niet goedgekeurd.

Espartero werd eind juli 1854 benoemd tot eerste minister en O'Donnell tot minister van Oorlog.

In 1840 versloeg Espartero de laatste actieve carlistische troepen, waarmee de Eerste Carlistenoorlog eindigde.

In 1843 volgde hij Espartero in ballingschap naar Engeland.

Toen de progressisten zich echter bij de opstand wilden aansluiten, zag koningin Isabella zich gedwongen om de progressistische kopstukken Espartero en O'Donnell meer macht te geven.

Vervolgens brachten de drie gezamenlijk, zonder al te grote weerstand, regent Espartero ten val, waardoor die naar het Verenigd Koninkrijk moest vluchten.

Baldomero Espartero was de zoon van een eenvoudige handwerksman die rijtuigen maakte.

De opstand won snel aan kracht en op 30 juli ging Espartero scheep richting Engeland.

Door zijn geestverwant Antonio Gonzaléz te benoemen als eerste minister hield Espartero greep op de uitvoerende macht, maar hij had voortdurend te maken met stevige oppositie vanuit de eigen gelederen.

Espartero bevond zich in een spagaat; door te proberen hervormingen door te drukken vervreemdde hij zich van zijn aanhang onder de militairen en zij die de regent in 1840 steunden, keerden zich enkele jaren later tegen hem.

Espartero ging in ballingschap en meer gematigde militairen namen de macht over.

Gematigden en republikeinen vonden elkaar in hun gemeenschappelijk afkeer tegen Espartero.

González besloot de door de Espartero buiten werking gestelde gemeentewet van 1840 in ere te herstellen, persvrijheid te beperken, de nationale militie te ontbinden en over te gaan tot oprichting van de (1844).

Het aantreden van de progressieve premier Joaquin López na de val van de regent Espartero 1843 had niet de voorkeur van de gematigde – ofwel conservatief-liberalen – die het liefst direct zelf de touwtjes in handen wilden nemen.

Het leger bood Spanjaarden van lagere komaf zoals Espartero uitstekende mogelijkheden om hoge functies te bereiken en was als medium voor stijging op de sociale ladder een verschijnsel dat in Europa zijns gelijke niet kende.

In het nauw gedreven benoemde de regentes op 16 september Espartero tot eerste minister in de hoop dat hij de revolutie tot staan zou weten te brengen.

Leuzen als ‘Weg met Espartero’ en ‘Meerderjarigheid voor Isabella’ weerklonken door de straten.

Met het vertrek van Maria Christina lag voor Espartero de weg open om de doelstellingen van de progressieven te realiseren zonder last te hebben van de monarchie.

Op 29 juli trad Espartero aan als nieuwe politiek leider van het land en formeerde hij een breed kabinet van militairen, burgers, conservatieven en progressieven en waarin O’Donnell de ministerspost van Oorlog bezette.