Essais in een zin

Het onderwerp van de essais wordt meer en meer Montaigne zelf, zijn gedachten en gevoelens.

Zijn Essais kenden een haast onmiddellijk succes in Frankrijk na de publicatie van de eerste editie in 2 delen in 1580.

Omdat hij de Essais van Montaigne bestudeerde op een Zweeds eiland is het stuk, net als de tekst over het IJslandse landschap en de de IJslandse Njals saga, een eigenzinnige mengeling van reisverhaal en essay geworden.

Het ORE (Office de Recherches et d'Essais, Nederlands: Bureau voor Onderzoek en Proefnemingen) is een orgaan van de Union Internationale des Chemins de fer (UIC), dat op 13 maart 1950 zijn activiteiten startte.

In mei 1585 schreef hij de oudst bekende vertaling van een van de Essais van Michel de Montaigne.

Op het grondgebied van de gemeente ligt een oud vliegveld waarvan de startbaan wordt gebruikt als een testbaan voor auto's (centre d'essais automobile).

Vóór de Essais was Montaigne, behalve als vertaler en uitgever, nog niet erg bekend in de literaire wereld.

Zijn vader wilde hem niet alleen harden aan de natuur, maar beoogde tevens “mij tot het volk te brengen, tot het soort mensen dat onze hulp nodig heeft” (Essais, III, 3).

Booms kreeg van Seelig een uitgave van Montaignes Essais met een eigenhandig geschreven bijschrift mee.

Daarbij kwam haar een proeftekst van de Essais van Michel de Montaigne onder ogen, wiens revolutionaire filosofische ideeën grote indruk op haar maakten, zodanig zelfs dat zij besloot de auteur op te zoeken in Parijs.

Dit werk werd in meer uitgebreide vorm opnieuw uitgegeven in 1842 onder de titel Pensées, Essais, Maximes et Correspondance de J. Joubert door Paul de Raynal, een neef van de auteur.

Het doel dat Montaigne zich stelde met het publiceren van de Essais was precies om ze te laten dienen als een soort spiegel van de menselijke conditie.

In 1806 bracht Molé in twee volumes Essais de morale et de politique uit, wat ervoor zorgde dat hij door Napoleon I werd opgemerkt.

In 1902 werd hij directeur van het Laboratoire national de métrologie et d’essais, het laboratorium van het Franse IJkwezen, waar onder meer de lengte van de standaardmeter uitgedrukt in golflengtes van een de rose spectraallijn van cadmium werd bepaald.

Na zijn dood publiceerde Oswald de Kerchove de Denterghem een verzamelbundel van zijn teksten onder de titel Essais et notices.

Omstreeks 1579 beschouwt hij de essais niet langer als 'le contrôle des ses fantaisies' maar meer en meer 'comme la peinture de moi' (als een schildering van mezelf).

Werken De Wetsteen der vernuften (1644) is een bundel van veertig essays, enigszins in de stijl van Montaigne (zie Essais ), aan wie De Brune ook een en ander ontleent.