Euornithopoden in een zin

Beide facetten wijken van onderen wat uiteen en het voorste facet ligt lager, wat betekent dat de voorste rug bol gekromd is, een typisch kenmerk van euornithopoden.

Bij andere kleine euornithopoden is het aantal tanden in de onderkaak hoogstens drie minder dan dat van het bovenkaaksbeen.

Bij Choeren Doech werden drie exemplaren gevonden van jonge euornithopoden.

De liggende fenestra antorbitalis, haast een spleet vormend schuin onder en voor de oogkas, is de kleinste die bij de basale euornithopoden bekend is.

Deze bouw is weer typisch voor euornithopoden.

Gezien het geringe aantal euornithopoden dat toen bekend was, is die keuze begrijpelijk.

Tegenwoordig is het echter duidelijk geworden dat zulke tussenvormen helemaal niet hebben kunnen bestaan omdat de heterosaurodontiden zeer basale Ornithischia zijn in plaats van de zustergroep van de euornithopoden.

Dat maakte hem uiterst geschikt om op de wat lichtere euornithopoden te jagen.

De euornithopoden bleven allen de mogelijkheid behouden om op twee voeten te lopen, hoewel de grootste soorten zich ook op vier poten konden voortbewegen.

De rug is gebogen maar niet zo sterk als bij meer afgeleide euornithopoden en dit kenmerk was dan ook niet de aanleiding voor de geslachtsnaam zoals sommige boeken abusievelijk vermelden.

Opmerkelijk is dat net als bij veel hoger in de stamboom staande euornithopoden het vijfde middenhandsbeen zijwaarts uitsteekt en een, wellicht korte, vinger draagt die misschien opponeerbaar is.

Vondst en naamgeving In het begin van de negentiende eeuw werden in de Shorden Quarry bij Shornden nabij Hastings in East Sussex resten gevonden van grote euornithopoden.