Evagrius in een zin

Dat Evagrius niet door Cassianus wordt genoemd, kan te maken hebben met de kritiek die er op Evagrius’ werk was.

Evagrius ontwikkelde aan de hand van de leer van de vaders, in combinatie met zijn eigen kennis, een soort synthese tussen theologische theorie en praktische monnikenwijsheid, die men misschien nog het beste als gewijde psychologie zou kunnen betitelen.

Weliswaar werd Evagrius op den duur zelf een woestijnvader, vandaar ook dat zeven van zijn uitspraken deel uitmaken van de Apoftegmata Patrum, de verzameling van korte uitspraken van de woestijnvaders.

En die kon men weerstaan met de krachten van de ziel, bijvoorbeeld met behulp van de twee manieren die Evagrius van Pontus beschreef.

Evagrius en de andere woestijnvaders hadden de gewoonte om te bidden aan de hand van de psalmen; een traditie die in kloosters tot op de dag van vandaag wordt volgehouden.

Evagrius, met zijn speculatieve verstand en zijn brede filosofische opleiding, kon dat wel.

Ook toen Johannes Cassianus, en vooral Evagrius van Pontus, pogingen waagden om de leer van de vaders enigszins systematiserend te beschrijven, deden zij dat vooral met het oog op de praktijk.

Evagrius beschrijft in dit verband acht slechte gedachten, die bestreden moeten worden door het oefenen van de deugden.

Evagrius Scholasticus en Nicephorus schrijven over hem in de meest ongunstige termen.

Leer De inhoud van Evagrius' geschriften moet niet worden gezien als louter zijn eigen werk, maar eerder als een poging om de traditie van de ongeletterde woestijnvaders op te schrijven en enigszins te systematiseren.