Existentialistisch

In de jaren dertig schrijft Sartre enkele essays en een roman (Walging, 1938) waarin hij een brug slaat tussen het werk van de fenomenologen en zijn eigen opvattingen die hij later ‘existentialistisch’ noemt.

En toch; de kredietcrisis zo direct aan den lijve ondervinden, geeft me tegelijkertijd een existentialistisch gevoel.

Ze kleedt zich afwisselend in maagdelijk wit en existentialistisch zwart.

Zoals we reeds uit haar eerste kronieken konden opmaken schroomt niet om de wereld op verschillende manier te introduceren in haar eigen schemerachtig, rauw en soms dromerig ero-existentialistisch wereldje.

Daarna schreef hij nog twee romans, Het recht van ongelijk (1954), een existentialistisch getint verhaal over een deserteur, en Met de krant naar bed (1958), over verwikkelingen binnen een familie van wie de vader hoofdredacteur van een sensatiekrant is.