Falcarius in een zin

De kleinere roofdieren konden met de handklauwen worden afgeweerd maar voor een jager als Utahraptor kon Falcarius beter de benen nemen.

Falcarius hield zijn romp wat opgeheven maar de lange staart sleepte niet over de grond.

In combinatie met een vrij lange nek doet deze eigenschap Falcarius al sterk lijken op zijn latere verwanten.

De ellepijp heeft 78% van de lengte van het opperarmbeen, iets langer dan bij Falcarius.

De geslachtsnaam Falcarius betekent in het Latijn "sikkelsnijder" en is een verwijzing naar de sikkelvormige handklauwen.

Falcarius was een kleine tweevoetige planteneter die ongeveer vier meter lang werd en honderd kilogram zwaar.

Het nut daarvan voor een planteneter is niet duidelijk maar wellicht had Falcarius dit kenmerk geërfd van zijn vleesetende voorouders.

Zo heeft Falcarius geen vergrote kartelingen; geen zijrichel; maar zevenentwintig tanden in de onderkaak die naar achteren toe niet sterk kleiner worden en ontbreekt de buiging naar onderen van het voorste gedeelte.

De configuratie van het geheel is uniek voor Falcarius.

De vondst van Falcarius was van groot belang omdat het dier onder in de stamboom van de Therizinosauria staat en zo onschatbare informatie verschaft over de verwantschappen en vroege evolutie van die groep.

Falcarius laat zien hoe en in welke volgorde die eigenschappen veranderd zijn.

Falcarius was echter niet zeer snel, zoals uit de zwakke staartbasis blijkt die geen erg krachtige retractorspieren gedragen kan hebben.

Het laatste kenmerk werd later ook bij Falcarius aangetroffen en verder is erop gewezen dat de kleinheid van de tanden, zoals de beschrijvers in feite zelf al aangaven, ook zo'n symplesiomorfie is want voorkomt bij de Theropoda.

In combinatie met een vrij lange nek en juist korte benen doet deze eigenschap Falcarius dus al sterk lijken op zijn latere verwanten.