Fenicië in een zin

Fenicië In Fenicië ( Syrië ) en Palestina werd Adonis/Tammuz vereerd als de god van het graan, dat sterft onder de maalsteen om tot brood gebakken te worden.

Tussen 1500 en 400 v.Chr. waren de Feniciërs – afkomstig uit Fenicië, het huidige Libanon – de belangrijkste en succesvolste zeevaarders en handelaars rond de Middellandse Zee.

In één geval, als Cambyses, koning van Perzië, de Feniciërs beveelt naar Carthago te varen, weigeren ze dat, met een beroep op de ‘nauwe band’ tussen Fenicië en Carthago, en dat het een ‘zonde’ zou zijn om tegen zijn eigen ‘kinderen’ oorlog te voeren.

Koning Antiochos liet vervolgens de scheepswerven van Fenicië en Efeze onafgebroken werken aan de heropbouw van zijn vloot, maar tevergeefs.

In de eeuwen die volgden na 1200 v.Chr. was Fenicië de belangrijkste zee- en handelsmacht van de regio.

Ptolemaeus, terwijl hij Fenicië aan het binnenvallen was en zich klaarmaakte om zich aan te sluiten bij Seleucus, trok zich echter terug naar Egypte na het valse bericht over een overwinning van Antigonos.

Uit de tweede helft van de dertiende eeuw is ons een waardevolle bron overgeleverd, Papyrus Anastasi I, een brief van Hori, een schrijver in dienst van het Egyptische leger, waarin hij een reis door Fenicië en Palestina beschrijft.

Voor Alexander had het helemaal geen nut om de kust van Fenicië te veroveren zolang hij Tyrus met zijn twee havens niet veroverd had.

Maar de voorzichtigheid van Elissa redde de schatten, en zij emigreerde uit Fenicië.

Baäl was in het antieke Midden-Oosten en dan vooral in Egypte en Fenicië een van de vele goden van de donder en de oorlog.

De opkomst van grote rijken als Perzië, Fenicië, de Grieke stadstaten als Athene, Carthago en het Romeinse Rijk werden gedreven door militair-technologische ontwikkelingen: snellere schepen, sterkere wapens.

Fenicische poleis De Fenicische poleis waren in Fenicië zelf meestal monarchaal van bestuur en gericht op handel.

Hierdoor had men contacten met o.a. het Griekse moederland, maar daarnaast ook met niet-Griekse culturen in Voor-Azië, Egypte, Fenicië en Zuid-Italië, die een belangrijke invloed zouden uitoefenen.

Al deze tijd bleef Fenicië betrekkelijk welvarend.

De val van de Myceners liet Fenicië toe nu vrij het handelsverkeer via de zee te beheren en uit te bouwen, waardoor het zijn autonomie in stand hield.

Het kleine overblijvende gebied, dat onder Kanaänietisch bestuur bleef, werd door de Grieken Fenicië genoemd, hetgeen 'purper' betekent verwijzend naar de beroemde kleurstof die het land produceerde.

Het kleine overblijvende gebied, dat onder Kanaänitisch bestuur bleef, werd door de Grieken Fenicië genoemd, hetgeen 'purper' betekent verwijzend naar de beroemde kleurstof die het land produceerde.

In Fenicië ( Syrië ) en Palestina werd Adonis Tammuz vereerd als de god van het graan, dat sterft onder de maalsteen om tot brood gebakken te worden.

Ittobaal regeerde van 887-856 over Fenicië tot in Beiroet en deels ook Cyprus.

Maar tussen 1350 en 1300 v.Chr. werd Fenicië door Egypte bevrijd.